قلبِ دفتر

دفترِ عشقی بسته شد

و مشق هایش، زشت یا زیبا

همه شدند خط خطی

با خود نویسِ خشکی که

روزگاری،قلبِ کوچکی را

بر تنِ سیاهِ دفتری کشید

و دفتر از این که خطوطش

رنگِ شادی می گرفت

ورق هایش روشن تر می شد

اما،خودنویس خشک

سرانجام ،در پایان دفتر خطی کشید

و خاموش وبی صدا

رویِ خطوطِ صفحه لغزید

دفتر، عزادارخودنویس

به اسمان نگریست

اسمان از غم دفتر فریاد زد

بادی وزید

برگی از خزانِ سبز بی صدا

از شاخه ای کنده شد

و رویِ خطوطِ سیاهِ کاغذ غلتید

قلبِ دفتر با اعجازی دوباره تپید

رن