دخترکی با پیراهن سفید
در حیاطِ خانه ای تنها
مشغول بازی بود
با عروسکهایش
ساعتی گذشت
به اتاق بازگشت
کنارِ طاغچه ای ایستاد
رویِ طاغچه عکسِ پدری بود
با لبخندی خاموش
دخترک به عکس زل زد
شاید از دلِ تصویر
دستانِ گرمی بیرون اید
و گیسوانش را با مهربانی
شانه کند
او با صدایی بریده بریده
نامِ پدرش را زمزمه کرد
و قابِ عکس
با لبخندی مانده در زمان
پاسخش را داد
