صدایِ شعر ِ فراق را بوئیدم
کاش می شد
پیراهنی نو
بر تنِ پاره پاره ی
قلبم بپوشانم
اما، زخم هایِ قلبم
ان قدر عمیق اند وچرکین
که با هیچ لباسی
پوشیده نمی شوند
گاهی زخم ها از سوزش
غرش می کنند
و چشمان می بارند
شاید این تاول ها
روزی خودشان مرهمی شوند
و جدارِ قلبم
که تکه تکه شده ست
از دردِ فراق
دوباره سازی کنند