من سنگی پر از اسرار نگفته
روزی زیرِ پای باد از کوه لغزیدم و افتادم
درون یک رود پر خروش
تنم ساییده می شد از برخورد با صخره هایِ تیز
روزها در سفری دراز
سرانجام فرو ریختم از فراز ابشاری بلند
مثل عنکبوتی اویخته از تارهای لرزان
و رود نعره کشان همچنان می تاخت در راه
مردی کنار رودخانه زانو زده دستش در اب
در جستجوی نشانی اشنا
ناگهان دستش روی من مکث می کند
و مرا می کشد بیرون از اب
بعد با انگشتانش گل ولای مرا پاک می کند
و مرا بر سینه اش می فشارد
