بگذار سر به بالینِ خاک خون بگریم
از مرگِ عزیزی که با اشک.
خاک او گل شد
و من هنوز در سوگش
سر به خاک می گذارم
همه جا را سیاهی نقاشی کرده ست
چون زندگیِ او کوتاه بود
اسمی که روزی بر کاغذها می رقصید
اکنون رویِ سنگی خاموش ست
اما خاطرات او میانِ قلبِ باز ماندگان
همیشه زنده ست
و اشک هایِ من در خاک ریشه می دوانند
