" خاک"
اوست که هزاران سال
خاطره ها را
در دل پنهان دارد
اما،هماره
لگد کوب بوده ست
زیرِ پای عابران و سمِ اسبان
ولی، هرگز
لب به شکایت نگشوده ست
وهر بهار از درونش می شکفد
گلها وسبزه ها
ومحکم در بغل گرفته ست
ریشه هایِ درختان و گیاهان را
با بارشِ باران بویِ خوشش
در فضا پر می شود.
دستهایش،چون اغوشی هستند
گرم وراحت
برایِ خفتگانِ در گور
اگرچه همیشه برایش یکسان اند
گدا و شاه
سرانجام، همه میهمان اویند
و خاک پایان راه هاس
