انگشتری

بر سرِ مزارِ پدرم چشمم می بارید

نگاهم به قابِ مزاری افتاد

عکسِ مردی بود با پیراهنِ سفید و یقه یِ دیپماتی

در دستش بود یک انگشتری عقیق

زنی را دیدم که یکی یکی

ورق میزد قابِ مزارها را

انگشتری در دستش بود

به ان مزار که رسید

به انگشتریِ دستش نگاه کرد و ان انگشتری

زن نشست و گریست

با خودم گفتم؛ من با خیالِ خود

پدری را می شناسم

که هیچگاه ندیدم اورا

خاطره یِ این زن با ان انگشتری در چیست؟