
ادبیات همیشه نقش بسیار مهمی در شکلگیری فرهنگ هر کشور داشته. آثار ادبی در صد سال اخیر به اشکال مختلفی موفق به ورود به میان مردم شدهاند. بیشک یکی از مهمترین و محبوبترین روشهای تزریق ادبیات به رگهای جامعه، فیلمهای سینمایی و سریالهای تلویزیونی هستند. فرمهایی بسیار محبوب برای قصهگویی که همیشه از ادبیات استقبال کردهاند.
در هفتههای اخیر، سریال «زخم کاری» شروع به پخش کرده است. سریالی که از رمانی به نام «بیست زخم کاری» نوشتهی سید محمود حسینیزاده اقتباس شده است. رمانی تلخ در مورد قدرتطلبی و طمع که خودش از نمایشنامهی «مکبث» اقتباس شده است. راستش را بخواهید بعد از تماشای دو قسمت اول سریال، بسیار از آن لذت بردم و همین لذت باعث شد یادم بیاید که چقدر جای چنین اقتباسهایی در سینمای ایران خالی است.
برای نشان دادن این اهمیت اجازه بدهید چند مورد از اقتباسهای موفق ایرانی را یادآوری کنم:
قصدم از نام بردن این فیلمها و سریالها نه ساختن فهرست بود و نه ساختن ۵ برتر و موارد مشابه. تنها قصدم یادآوری آثاری بود که به واسطهی منبع غنی خود و البته درک درست و عمیق فیلمسازان از منابع اقتباس، تبدیل به آثاری شدند که تا نقطهی پایان جهان فراموش نمیشوند و کیفیت درونی خود را از دست نمیدهند. سالهاست که همهی سینماگران و سینمادوستان ایران فریاد میزنند که سینمای نحیف و حق به جانب ایران ضعفهای اساسی و عمیقی در بخش فیلمنامه دارد. شاید ادبیات همان حلقهی مفقود برای ترمیم این ضعف باشد.
سریال جدید محمدحسین مهدویان در زمان نگارش این متن، هنوز تمام نشده و در حال پخش است؛ به همین دلیل از کیفیت آن چیزی نمیگویم و این کار را به زمانی موکول میکنم که پخش سریال تمام شده باشد. اکنون اما میخواهم اهمیت کار مهدویان را یادآوری کنم. سریال زخم کاری باعث شد تا در اولین هفتهی پخش، موجودی نسخههای فیزیکی منبع اقتباسش تمام شود و پلتفرمهای نشر اینترنتی هم از رشد بسیار زیاد فروش بیست زخم کاری بگویند. در جامعهای که تیراژ کتابها به ۲۰۰ عدد رسیده، این اتفاق فرخندهای است.
ادبیات همیشه پر است از داستانهایی جذاب، دقیق و حیرتانگیز که گوشهای منتظر پیدا و تصویر شدن هستند. بسیاری از برترین آثار سینمایی جهان، ریشه در ادبیات دارند و فیلمسازان بزرگ تاریخ همیشه برای فیلمهای خود به ادبیات پناه بردهاند. امیدوارم سریال زخم کاری موفق شود تا نویسندگان بیشتری به سمت ادبیات بروند. داستانهای آن را پیدا کنند و به تصویر بکشند. امیدوارم سریال محمدحسین مهدویان موفق باشد به همان مقدار که خواهان موفقیت سریال هومن سیدی، یعنی «قورباغه» بودم. امیدوارم چند هفتهی دیگر و بعد از اتمام پخش سریال، به قدری از تماشای آن لذت ببرم که مجاب به نوشتن شوم و برای موفقیتاش بنویسم.