
شعر فراگفتار (ژانر زبانه)
به قلم فرسامه پارسا
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
صدایت میکنم
نمیشنوی
برفِ سکوت میبارد
پنبهای که در گوشت فرو بردهای
چه قدر سنگین است!
سنگینتر از ردپایی که در متن قلبم جا گذاشتهای.