
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
شعر فراگفتار (ژانر زبانه)
به قلم: آرش آذرپیک
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
در «تن تناها»
میتنم
تنم را تا تنهایی تو
تا تپشهای تمام آغازها
تا انتهای سرخ تمام پروازها
مینویسانمت بر متن مطنطنترین موجها
تو
در نامهای بلورین
پست میکنی آخرین لبخندت را
نمیرساند پستچی حسود
آن را به من
منی که هنوز
شبانهروز
چشمانم را بر در آویزان کردهام
تا بهار سرانجام
از راه برسد
و دوشادوشش
هفت آدمیبرفی
شبیه تو را
هدیه بیاورم
برایت
از صبحی که دیگر
سر کار را سر کار گذاشتهای
تمام اربابرجوعها
ریختهاند به خیابان
و رئیس نمیداند
چرا کارمندانش
همه سر کار جاری میشوند
از چشمهای خویش.
------------------------