
شعر فراگفتار (ژانر زبانه)
به قلم ثریا قاسمی
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
موهایم
گم شده در زردی خوشهها
آتش کشید تب بوسهای گندمزار را
خرمن خرمن انتظار ریخته شد بر کولی چشمانم
سهم من از دفتر خاطراتت
واژههایی بر باد رفته
واژانههایی از یاد رفته.