
شعر فراگفتار (ژانر زبانه)
به قلم آرزو مرادی
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
چرخ خیاطی میچرخد
پیشانیاش چین و دستانش پینه میخورَد مادرم
تا دامنم چین و زخمهایم پینه بخورد
عینک نه که به چشمش سوزن میزند
و ناگهان قیچی میبرد بند نافم را
نخ بادبادکم را
دستی باید که بنویسد
گره روسریام را با عطر دستانش.