
شعر فراگفتار (ژانر زبانه)
به قلم بافرین بامداد
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
یک نفر این تگرگ یکریز را بر سر مهر آوَرَد
نمیگذارد بنویسم از آفتابِ تو
کاغذ که هیچ
قلم هم نمیتواند
قلم که هیچ
قدم هم نمیتواند بگذارد شاعر
یک سطر بیرون از این متن
این تگرگ یکریز تمام زمستان خشک را
با سرمای استخوانسوز
و ابرهای عقیمش جبران کرد در چند ساعت
اما چه میتوانیم گفت
من نشستهام در تنها خانهی این دهکده
که در آن ارواح از سقفها بالا نرفتهاند
و فقط دغدغهی یک معشوق را دارم
ببخشید چایم سرد شد برمیگردم.