
شعر فراگفتار (ژانر زبانه)
به قلم زرتشت محمدی
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
مینویسم بارانِ یکریزِ تو را
بر سطراسطر غزلهای طناز
که از سطر میرویاند
واژهواژه
کندوکندو
عسلچشمانِ اساطیری را
باران یکریزِ تو را مینویسم
و همهی جاشوها میبینند
رطوبت ساحل به دریا زده است
دریا خودِ توفانِ ناآرامیست
که نمیفهمد نشستن را
میخواهم در همان کافه قرار بگذارم
که بر من امر کردی
شعر نوشتن را
و از باران سرودن را
هر صبح از ساحل به کافه
از کافه به ساحل
تو که پاتوقی جز این دو را نداشتی
چرا من را سر قرار کاشتی
و نیامدی؟!
باران دارد میبارد
باید به ساحل برگردم.