
شعر فراگفتار ۲ (ژانر زبانه)
به قلم عالیجناب آرش آذرپیک
از کتاب «آنتولوژی زبانهنویسان ایران»
گردآورنده: دکتر آسو اوستا
شعر فراگفتار (شعر جامع) یعنی همافزایی شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر که برای نخستین بار در شعر دههی ۷۰ توسط آرش آذرپیک پایهگذاری شد.
واژهها
سنگ صبوران نامرئی منند
مینویسم
با آنها
از همان که
پرواز را به خاطر پرواز دوست داشت
با آن که هیچگاه نفهمید
یک قورباغه بود
و بعد مینویسم
از ساحلهای مشخص
دریاهای نامعلوم
وقتی میخواهیم شباهنگام حمام آفتاب بگیریم
همه چیز در شعرم
میتوانند رخ دهند
پس چرا
وقتی در شعرم
کروکی قرارمان را
مینویسم در کوچهی مهتاب ۱۴
همه کوچهی علیچپ را نشانمان میدهند؟
تو خانهات
از پنجرهی اتاقم نزدیکتر است
به سماور روشنم
چه کسی باور میکند
تو فقط یک کوچه آنسویتری
اما دور میزنی
تمام محله را
که خدای ناکرده
رد نشوی
از در خانهی من
همیشه فکر میکنم
تمام شبهای بیمهتاب
تو همان سایهای هستی
که میزند در تمام خانهها را
و یکباره
قرص ماه
میافتد در فنجان چای من.