آیا می دانستید که دوران کودکی شما در شیوه عشق ورزی تان تاثیرگذار است؟
والدین و افراد نزدیک تر به شما در دوران کودکی چه قدر در روابط عاطفی شما موثر هستند؟
محیطی که در آن بزرگ شده اید، چه تأثیری در روابط عاشقانه شما دارد؟
محیط خانه ی دوران کودکی شما چه نقشی در شکل گیری شخصیت تان دارد؟
با اینکه در زندگی مختاریم که کسی که می خواهیم شویم، ولی بدون شک دوران کودکی ما تا حدودی در شکلگیری شخصیت ما مؤثر است. این دقیقاً همان چیزی است که در طرحواره درمانی بررسی می کنیم.
در این مطلب به بررسی شیوه های مختلف عشق ورزی، با توجه به محیطی که افراد در دوران کودکی در آن پرورش یافته اند، می پردازیم.
راضی کننده ها اغلب در دوران کودکی خانه ای با یک والد بسیار حمایت گر، خشمگین یا منتقد بزرگ می شوند. آنها تمام تلاش شان را میکنند که خوب بوده و بهترین رفتار را داشته باشند تا بازخورد منفی از والدین شان نگیرند. آنها با درگیری مشکل دارند و اغلب در برابر مخالفت ها تسلیم شده یا به سرعت توجیه می کنند. اغلب با نه گفتن مشکل دارند. چون می خواهند درگیری را کمتر کنند. ممکن است راستگو نباشند و برای جلوگیری از مواجهه، دروغ بگویند.
کودکان راضی کننده یاد می گیرند حالت افراد اطرافشان را حدس بزنند تا مطمئن باشند که همه را خوشحال می کنند. به جای ایجاد حدود سالم، بیشتر روی نیازها و خواسته های اطرافیان شان متمرکز می شوند.
راضی کننده ها برای داشتن رابطه ی باثبات باید به جای تلاش برای انجام آنچه که از آنها انتظار می رود، درباره احساسات خودشان صادق باشند.
قربانی اغلب در دوران کودکی در خانه ای ناآرام بزرگ می شود. قربانی ها یاد می گیرند فرمان بردار باشند تا با جلب کمترین توجه نسبت به خودشان جان سالم به در ببرند. کودکان قربانی برای کنار آمدن با والدین عصبانی و خشن، از دوران کودکی یاد می گیرند که پنهان شوند و ساکت بمانند.
آنها اعتماد به نفس کمی دارند و اغلب با اضطراب و افسردگی دست و پنجه نرم می کنند. آنها اغلب با کنترل گرها ازدواج می کنند که رفتاری شبیه به والدین شان دارند.
برای این که قربانی ها به رابطه ای سالم و با ثبات برسند، باید عشق به خود را یاد بگیرند و در مواقع لازم به جای خرد شدن توسط شریک شان از خود دفاع کنند.
فرافکر
کنترل گرها اغلب در دوران کودکی در خانه ای بزرگ می شوند که در آن از حمایت خبر زیادی نبوده و درنتیجه آنها یاد گرفته اند قوی باشند و از خودشان مراقبت کنند. آنها همیشه باید احساس کنترل کرده و از تأثیر احساس ضعفی که در دوران کودکی تجربه کرده اند بر روی بزرگسالی شان جلوگیری شود. افرادی که چنین شیوه ای در عشق دارند، می توانند از احساسات منفی مثل ترس، تحقیر و درماندگی جلوگیری کنند.
برای اینکه کنترل گرها رابطه ای باثبات و بادوام داشته باشند، باید یاد بگیرند چطور خود را رها کرده و به دیگران اعتماد کنند و خشم خود را کنترل کنند.
دسته ی ناپایدارها در دوران کودکی اغلب با والدی غیر قابل پیش بینی بزرگ شده اند. آنها یاد می گیرند که نیازهای آنها در اولویت والدین شان نیست. فقدان محبتی همیشگی از سمت والدین، ترس عمیق ترک و رها شدن را برایشان ایجاد می کند.
وقتی آنها وارد بزرگسالی می شوند، سعی می کنند عشق مداومی که در دوران کودکی از آنها دریغ شده بود را پیدا کنند. آنها تمایل به بی نقص شمردن رابطه های جدید را دارند. اما وقتی احساس سرخوردگی یا ناامیدی کنند، افسرده و مشکوک می شوند.
برای اینکه رابطه ای سالم و پایدار داشته باشند، باید یاد بگیرند چطور سرعتشان را کنترل کنند و قبل از تعهد سریع و آسیب دیدن از انتظارات خود، طرف مقابل را بشناسند.
فرد خوددار اغلب در دوران کودکی در خانه ای بزرگ می شود که محبت کمتری وجود دارد و استقلال و اتکا به خود از اهمیت بیشتری برخوردار است. به عنوان یک کودک افراد خوددار از دوران کودکی یاد می گیرند که از خودشان مراقبت کرده و احساسات و نیازهای خود را به تعلیق درآورند تا با اضطراب ناشی از آرامش کم یا حتی عدم احساس آرامش از سمت والدین کنار بیایند.
برای این که خوددارها رابطه ای سالم و پایدار داشته باشند، باید یاد بگیرند که چطور خودشان را رها کرده و صادقانه احساسات خود را بیان کنند.
