
خب بالاخره منم دم به تله دادم و سربازی رفتم ؛ حالا اینکه چی شد و چجوری شد که اومدم سرباز بشم بماند ، ولی خوب میخوام شروع کنم یکم بنوسم از این دوران که میگذره
خوب من با فوق لیسانس اقدام کردم و افتادم به یه پادگان نسبتا خوب ، پادگان آموزشی قدس سعید آباد که 20 کیلومتری تبریز میشه ، اینجوری بگم که 40 دقیقه یا نیم ساعته در بیای میتونی برسی به شهر ، خوب اصلا اینجوری نبود که همه میگفتن ، چون غالبا همه میگفتن اینجوری که میری و میگن وسایل نیست برید و چند روز بعد برگردید که وسایل هست و به قولی مرخصی میدن در حالی که ازین خبرا نبود همین که رسیدیم فهمیدم که قراره تا میان دوره بمونم پادگان ، اما مهم ترین چیزی که به نظرم باید بگم اینه که چه وسایلی با خودم برده بودم ، چون قبل رفتن شماها نیاز دارید که یه سری وسایل شخصی بردارید با خودتون ببرید که اونجا حسابی به دردتون میخوره ولی خوب ترجیح میدم تو یه پست جداگانه به این موضوع بپردازم .
همین که رسیدیم اسم هامون رو پرسیدن و به خطمون کردند ؛ البته قبلش یه تفتیش بدنی هم شدیم که سربازی های خود پادگان انجام دادن ( اینجوری بگم که چون خودشون سرباز عادی بودن یعنی دیپلم اصلا برخورد خوبی نداشتن با ما که به قولی تحصیل کرده بودیم ) بعد اینکه تفتیش شدیم اینم بگم که بعد ناهار رسیده بودیم اونجا و حسابی قبل رسیدن جیبمون رو راننده اتوبوس خالی کرد با یه غذایه چرتی که اون رستوران بهمون داد. عصری بودُ و ماها هممون به قولی کما زدیم که ای بابا اومدیم دیگه سربازی و مشغول گرفتن وسایل استحقاقیمون شدیم (پوتین ، پتو و ...) بعدش گفتن برید وضو نماز و بعدشم شام که یادم نمیاد چی دادن ولی خوب یادم میاد گشنه بودم و خودمش (شاید بعدا از هم دوره هایی آموزشیم پرسیدم و این پست رو به روز کردم ) روز بعدش ما رو بردن میدون و خود فرمانده پادگان شروع کرد به تقسیم بندیمون . "فوق لیسانس ها برن اینور" ، "لیسانس ها اونور" ، "شهر فلان این گوشه" خلاصه همه رو تقسیم کردن به گروهان ها مختلف ، گروهان مام مشخص شد و فرمانده مون رو هم معرفی کردن. آقا تقریبا پوست کندن از روز بعد شروع شد ، دور میدون بدو ، ازین یک دو سه ها بزن ، رژه رو شروع کردن یاد دادن ، خلاصه بگم هر روز ما بخشی از آموزشمون مربوط به رژه بود الان که تقریبا 4 ماه میگذره از آموزشی نمیدونم اون آموزش ها رژه به چه درد میخوره ، سلاح شناسی اینام داشتیم که خیلی خوب بود ، من دوست داشتم ، ولی خوب متاستفانه از اون 32 روز اموزش من سه چهار روز اول حالم خوب بود ، بعدش درگیر سرماخوردگی بودم که واقعا خیلی سخت گذشت بهم تاحالا اونجوری سرمانخورده بودم ، جوری بود که سرم رو خم میکردم سردرد میگرفتم از بس چرک تو سرم بود ، دکترهای بهداری هم که نگم براتون میبینه من چرک شرشر ازم میاد ، به یه سرماخوردگی بسنده میکرد . اموزشی دورانی که واقعا آدم رو به چالاکی میرسونه خودشون اینو میگن :)) ، ساعت 4:30 از خواب بیدار میشی ، شب ساعت 9 خاموشیه که چی آخه :)) توی دوران آموزشی یه اینجوری بگم نظام هست اینه که تنبیه برای همه تشویق برای یکی ، خیلی به نظرم قانون مسخره ای بود ، یهو یکی رفته اسایشگاه چرت زده ، فرمانده مارو انقد میدووند که نفس آدم بند می اومد. ولی خوب واقعا به نظرم لازم نیست انقد فشار ، البته اینو بگم مثلا خیلی از ماها لیسانس و فوق لیسانس بودیم ولی سطح شعور زیر دیپلم بود ، واسه همین گاها به فرمانده حق میدادم که داد بزنه یا عصبانی بشه از گروهانمون .
اون 32 روز اول آموزشی اصولا دهن صاف ترین روزها میشه ، چون اساسی داری میدوی بعدش ورزش میکنی و رژه تمرین میکنی ، شاید به نظر سخت بیاد ولی خوب بدم نیست میدونی چرا واسه منی که همش زندگی پست سیستمی داشتم بد نبود یکم بدنم تو فشار بیفته ولی خوب الان که 4 ماه از آموزشی میگذره ، زانوی راستم درد میکنه همچنان و نوک دوتا انگشت شصت پام تقریبا بی حس هستن :)) که این کمترین اسیب هایی که بدنم دیده.
یه چیزی که بود و منو خیلی اذیت میکرد مرخصی ها بود ، بچه های بومی ، یعنی تبریزی ها و اطراف مثل اقا میرفتن مرخصی و پنجشنبه میرفتن و جمعه شب برمیگشتن ، شاید بگید چقدر کم ولی باید تو شرایط باشید و بدونید که چقدر ارزشمنده ، میری خونه مامان رو میبینی بابا رو میبینی یه دوش میگیری ، غذای خونه رو میخوری یه فری میخوری بیرون یا چرخ میزنی و دور دور میکنی میای پادگان ولی ماها که غیربومی بودیم باید میموندیم پادگان یا تهش مرخصی شهری میدادن که بری 4 ساعت توی شهر ، به فرمانده هم میگفتی اقا من میتونم برم بیام تو به من مرخصی رو بده من برم شهرم جمعه شب برگشتم مگه متوجه حرف میشد ، بنده خدا خیلی باسواد بوداا ولی میگفت حرف حرفه منه
بعد از 32 روز آموزش یه مرخصی میان دوره دادن و ما اومدیم شهر خودمون ، که همش دکتر بودم و زیرسرم که یکم بهتر شم ، که خداروشکر واقعا بهتر شدم. رفقام رو دیدم و یکم بهتر شد روحیم
دوباره بعد مرخصی میاندوره برگشتیم به پادگانو دوباره آموش ها شروع شد منتها عملی کمتر بود و تئوری بیشتر ، اینجوری بگم اصل کار رو انجام داده بودیم و این 30 روز مونده تقریبا به تمرین کردن و آماده شدن برای رژه اصلی گذشت ، البته من برگشتم 10 روز اینا مونده زانوم به فنا رفت کلا از رژه حذف شدم ولی خب خداروشکر نمره هام رو گرفته بودم و خیالم راحت بود مشکلی پیش نمیاد ، رژه ه رو هم نرفتم ولی خوب آخرش خوب تموم نشد برام ، اذر ماه مادربزرگ من بیمار بود تو بیمارستان بستری ، منم چند بار از فرمانده خواسته بودم مرخصی بهم بده که برم ، و نکته جالب این بود که من میخواستم به یکی از شهرهای نزدیک تبریز برم نه شهر خودمون ، اما فرمانده مرخصی رو نداد که نداد ، و منم وقتی اومدم مرخصی پایان دوره ، متوجه شدم مادر بزرگم رحمت خدا رفته . من که فرمانده رو نمیبخشم چون چیزی ازش کم نمی شد یه روز مرخصی بده چون من روحمم خبر نداشت مادربزرگ فوت شده ، ولی خوب حداقل میشد قبل از رفتنش میدیدمش. اصولا اینجوری که میگن تو در خدمت مایی و ما نخوایم میتونیم مرخصی ندیم و همشون هم از فداکاریهاشون دارن میگن که ما فلان کردیم ولی من مطمئنم الان که داره میگه من روز عروسی دادشم داشتم فلان جا کار میکردم دلش با اونجاست و چون عقدش مونده تو دلش همش داره یادآوری میکنه. خلاصه این بود فصل آموزشی خدمت سربازی . بازم براتون میام از خوبی ها سربازی میگم .