جانانم، هيچ كسی بهتر از خودم نميداند كه اين روزها با همه فاصله و دلتنگیای كه برايم داشته، چقدر توانسته مرا به تو نزديكتر كند. اين #ويروس، و به دنبالش #قرنطينه و لايف استايلی كه بهمراه داشته، با همه بديهايش، خوبی هاي قابل شمارش هم كم نداشته؛ و "بيشتر شناختن تو" در صدر همه آن خوبیها بود. قبل از اين يكجانشينی و سكونت اجباری، تنها تعريفی كه از تو داشتم برميگشت به اينكه موجودی هستي شكننده با آرزوهاي بزرگ، و ديواري به دورت براي محافظت. اين فرصت اجباري با همه امكانات و وسايل ارتباطی ای كه در آن موجود بود، باعث شد بخواهم بيشتر كنكاشت كنم، به گوشه های خاك خورده ات دستمالی بكشم و بيشتر بشناسمت.

من از اين دريچه های ارتباطي كوچك كه مرا به دنيايي بزرگ پيوند ميزد استفاده كردم و ميكنم براي يافتن كُنج هاي مخفیای از تو، روحيات و علاقمندي هايت. جانانم اين چند وقته فهميدم كه چقدر ميتواني افسرده، "خشن" و "رو اعصاب" باشي و بجاي آنكه سعي در پس زدن و نپذيرفتن اين خصوصيات كنی، آنها را بپذيری و اين را قبول كنی كه تو هم انسانی و همه اين خصوصيات در همه انسانها وجود دارد و سعی برای دور كردن آن ها از خودت نه تنها تاثير مثبتی در وجودت ندارد، بلكه تنها نتيجهاش، فرسايندگی روح است! آخر ميدانی، كيست كه هی بخواهد اين را در سرش بكوبد كه در اين شرايط و اخلاقيات تنهاست، و بقيه آدم ها دارند گل و بلبل زندگی ميگذرانند و تنها شوربخت اين ناحيه خودش است و در آخر هم بابت اين افكار از خودش راضی باشد و لبخند بزند؟ هان؟ مگر كسی هست؟ نه! معلومه كه نه! آنگاه بود كه تصميم گرفتی تا بجاي پس زدن، در آغوششان بگيری و به آنها بگويي كه: "سياهیها، كنترل كردن هستی و نيستیتان از توانم خارج است، و تنها كاري كه از من برمیآيد كنترل چگونه و چه مقدار بودنتان در زندگیام است."

جانانم اين دريچه های ارتباطی، همچنين توانستند نشانم دهند كه تا چه مقدار ميتواني "تاثير گذار" و "پشتيبان" هم باشي. اين وسايل ارتباطي، ارتباطي كه با آدم های خوب زندگیات برايت به ارمغان آوردهاند را شايد بتوان نقطه عطفی در گذران روزهای سياه دانست. روزهاي سياهی كه در آنها، وجود اين آدمها و كلماتشان حتي از دور هم مانند يافتن شمعی در تاريكي هاي يك تونل بی انتها و تاريك بود. و اگر ميتوانستم چيزي را در اين وسايل ارتباطي تغيير دهم، قطعا اضافه كردن "توانايي حضور لحظه اي و آنی در كنار اين آدم ها" ميبود؛ تا فقط بتوانم براي چند ثانيهای هم كه شده، دستهايشان را بفشارم و در آغوششان بگويم كه چقدر ممنون روشنايی ِ وجوديِشان هستم.
جانانم، ارتباطات مجازي در اين روزها برايم بيشتر از همه چيز، مطالعه دربارهي تو را بهمراه داشت. تويي كه منـي، جانی و جانان ِ منی. بيشتر از همه "تو"ی درون خودم را شناختم؛ آن هم به كمك آدمهايی كه وجودشان معجزه بود. پس ميتوانم من باب وجود اين ارتباطات در اين روزها بگويم كه بودنشان باعث شد كه جانانم، يعنی خودم را بيشتر بشناسم و بيشتر دوستش بدارم.

در آخر هم بگويم، گويي هنگامي كه اين "وسايل ارتباط جمعی" فقط به وجود يك دوربين ساده در پشت موبايل ختم ميشوند، آسمان آبي تر از هميشه است!
اينطور نيست؟ :)


#روایتگرباش
#WithGalaxy
#GalaxyA72017
#SAMSUNG
#آسمان_آبی