
ارین یک معلم تازه کار که لابد مثل هر معلم تازه کاری اشتیاق زیادی برای شروع کارش دارد، وارد کلاس میشود. کلاسی که از قبل میدانسته با کلاس های معمولی تفاوت دارد، یک کلاس از نژادهای مختلف، چینی، سیاه، سفید و ... که با همان نگاه اول دشمنی بین آنها کاملاً مشهود است. او آمده بوده تا از هومر و ادیسه بگوید ولی وقتی این نوجوانها توی چشم هایش زل میزنند و از او میپرسند این درس ها چه تغییری در زندگی آنها اینجا میکند او جوابی جز سکوت ندارد.
پس تنها یک راه باقی می ماند، اینکه آن درس ها را کنار بگذارد و پا در مسیری بگذارد که شاید بتواند تغییری در آنها ایجاد کند. خب مثل هر تغییری، همه قرار است با او مقابله کنند، از پدرش گرفته تا شوهرش و مدیران مدرسه، ولی او قهرمان این داستان است، پس مثل هر قهرمانی سفت روی اهدافش می ایستد، شغل دوم میگیرد تا بتواند با هزینه ی شخصی برای شاگردانش کتاب بگیرد، کتاب هایی که به آنها می فهماند در این دنیا تنها نیستند، که خیلی ها مانند آنها از تبعیض، جنگ و خشونت عذاب میکشند و اینکه تنها کاری که باید بکنند، این است که کار درست را انجام دهند. ارین میتواند بچه ها را در تمام پروژه هایی که توی سرش میچرخد با خود همراه کند، چون به آنها چیزی میدهد که بقیهی دنیا آنها را از آن محروم کردهاند: خانه. کلاس 203 مدرسه ویلسون، دیگر برای آنها یک کلاس نیست، تنها جاییست که میتوانند خودشان باشند، و صدایشان شنیده شود.
او در اداره ی کلاسش موفق میشود، اما در زندگی شخصی همسرش او را ترک میکند، چون ایگوی مردانهاش تاب تحمل اینکه زن هدفی بزرگتر از او در زندگی داشته باشد را ندارد ولی این یک شکست برای ارین نیست. او حالا مجبور نیست بین همسر و کارش را یکی را انتخاب کند، انتخابی که اجباراً مرد در مقابل او قرار میدهد.
درست است که فیلم امتیاز بالایی بین منتقدان ندارد، اما من دوستش دارم، چون فیلمیست راجع به امید و اشتیاق برای تغییر، حتی اگر آن تغییر روشن کردن یک شمع در اتاق تاریک باشد.