عاشقَش گَشتم وَلیکن راه را گُم کَردِه اَم
فرقِ بین ِ کوره راهُ و ره را گُم کَردِه ام
عشق مِصداق دَقیق چاهها وچالِه هاست
یوسُفم راه ِ فرار از چاه را گم کرده ام
ابر ِ باران زاست اِنگاری دَرونِ دیده اَم
خنده یِ مستانه وُ هر گاه را گم کرده ام
غرق ِ دریایَم ولی تا مقصدَم اُمّید نیست
گوئیا در بحر ِ خود الله را گم کرده ام
ماه در دستان ِ من بود وسُکوت برکِه بود
آسمان اینجاست امّا ماه را گم کرده ام
در میان ِ عاشقان معشوقه ام یک دانه بود
ساده گویَم دلبرِ دِلخواه را گم کرده ام
از رعیّت بودنَم اصلاََ اِبایی نیست چون...
در میان ِ این رُعایا شاه را گم کرده ام..