#دلنوشته??
یک‌مدت که فیس بوک را باز نکنی،
برایت ایمیل‌هایِ دلتنگی می‌فرستد!
پیام می‌دهد:
یکی از دوست‌هات نوشته تازه‌ای گذاشته؛ نمی‌خواهی بخوانی؟
مدتی که نروی پیام می‌دهد که:
یکی زیر پست دیگری کامنت گذاشته،
پُست تازه‌ای، صدتا لایکِ قلبی خورده،
بهانه می‌تراشد که بکشاندت تا صفحه‌ات را باز کنی
و دیدارها تازه شود،
آن وقت تو، رفته‌ای واقعا؟
رفته‌ای و انگار هیچ‌وقت نبوده‌ای؟!
انگار که هیچ‌روزی سربالاییِ دربند را هن هن نکرده‌ایم با هم
و آشِ پُرپیازداغ و کم کشک را هورت نکشیده‌ایم
و موهات،...
موهای قهوه‌ای بلندت که تا کمر می‌رسید
و من اسمش را گذاشته بودم «هزارچم»
از بس که پیچ داشت،
از زیر روسری آبی‌ات، بیرون نریخته بود
و کفش‌های کتانیِ سفیدت،
پر از لکه‌های کوچکِ گِل نبود
که خم شدم جلوی آن هزار جفت چشمِ بیرون از کاسه،
با سَر انگشت، پاک‌شان کنم؟
یا بعدتر که کندوان بسته بود
و ما مانده‌بودیم این‌ور کوهِ یخ بسته،
میانِ برف سنگین و آبکی
چای داغ ذغالی می‌خوردیم
که دارچینش زیاد بود و به تندی می‌زد
و قندها را خرت خرت می‌جویدیم
و تو دست‌هایت را که سُرخ و سرما زده بود،
کرده بودی تویِ جیبِ پالتویم،
حرف‌‌های یواشکی می‌زدی که همه‌شان ابر می‌شد،
ابرهای نازکِ سپیدِ آشفته
و می‌خورد توی صورتم
و می‌نشست روی لب‌هام
و تمامِ موهام سیاه بود خدا می‌داند
نه اینطور جوگندمی با چشم‌های غمگینِ بُهت زده...
حالا عجیب نیست که فیس بوک دلش برای آدم تنگ می‌شود
و تویِ احسن المخلوقین، نه؟
دیوانه‌کننده نیست که آدم جایی بفهمد:
کسی که دیروز بوده و روزهای پیش‌تر،
دیگر نخواهد بود؟!
انگار که هیچ زمانی...؟
غمگین نیست که هر مسیری،
جاده‌ای،
کوره راهی،
آدم را یادِ رفته‌هایش بیندازد؟
دیروز نوشته‌ای خواندم از #محمود_دولت_آبادی که گفته بود:
«مغزم درد می‌کند از حرف زدن،
چقدر حرف زده‌ام،
چقدر در ذهنم حرف زده‌ام... »
انگار که من...
که چقدر در ذهنم حرف زده‌ام،
با تو
