دختری را دیدم بهش سنگ میزدند
از برای هجر دلتنگی شیدا صدایش میزدند
بی مکان و خسته در کنجی نشسته بود
بی صدا و اشک ریزان با خدا بنشسته بود
زار میزد از جفای این مردم روزگار
گویی که در دلش اتش بنشسته بود
مروارید اشکانش ارام سرازیر امد پایین از چشاش
زیر لب میگفت خدایا حقیرم دشمن شادم مکن روسیام
ارام و نم نمک پلکلهایش بسته شد
گویی ان غرق در رپیای بهشت خسته از خسنه شد
او رخت بست از این زمین و بی صدا رفت اسمان
هیچ کس نفهمید درد ان در این زمان و ان زمان
#فهیمه_امینی
