پارسال بهم گفته بود برای درمانِ علامتی همیشه با خودم پرانول داشته باشم. اما در ادامه برای بار چندم تاکید کرد که قرار نیست با پرانول خوردن همه‌چیز حل شود. اول و آخرش به دکتر و جلسات طولانی تراپی نیاز خواهم داشت. بعد بهم توصیه کرده بود که دنبال کسی بگردم که روش درمانش CBT است و خودم هم دل به جلسات بدهم تا یک‌بار برای همیشه، تپش قلب‌ها و ترسیدن‌ها و استرس‌ها تمام شود.
نتیجه؟ رفتم داروخانه و یک ورق پرانول گرفتم. بعد توی دستم نگاهش کردم و مطمئن بودم حتی یک دانه‌اش را نخواهم خورد. مطمئن بودم که دکتر هم نخواهم رفت و هرباری که -مثل‌امشب- ترسیده بودم و تنها مانده بودم و صدای قلبم را توی گوشم می‌شنیدم؛ با نگاه کردن به آن قرص‌های گرد صورتی‌رنگ و نخوردن‌شان، احساس قوی بودن می‌کنم و به خودم می‌گویم بدون قرص هم از پسش برمی‌آیم.
نتیجه؟ استرس جور دیگری دارد بهم فشار می‌آورد. گاهی معده‌درد، گاهی عادت‌های نامنظم و گاهی هم دندان‌درد! صبح‌های ناشتا یک قرص، غروب‌ها یک قرص دیگر و چهارشنبه عصرها هم یکی دیگر. آخر ماه آینده، سونوگرافیِ کنترل و دو ماه آینده هم چکاپ کامل. این شده برنامه‌ی زندگیم. رادیولوژیست برای بار چندم تکرار می‌کند که «انقدر خودت رو منقبض نکن.» و در حالی‌که سَریِ دستگاه را روی شکم و پایین شکمم می‌چرخاند، بهم می‌گوید «نه، هیچی. واقعا چیز خاصی نیست. ببینم زیاد استرس داری؟»
- فکر نکنم. مثل بقیه‌ام.
راستش را بهش نگفته بودم. من مثل بقیه نیستم. اما رادیولوژیست که من را نمی‌شناسد و من هم حوصله‌ی نصیحت شنیدن ندارم. بعد دوستم بهم پیام می‌دهد که «فهیمه، جواب آزمایش و اسکن چی شد؟» بهش می‌گویم که کم‌کاری تیروئید تحت‌درمان است و فقط یک کیست کوچک دارم که خودش دفع می‌شود. احتمالا علائمم عصبی‌ست. بعد دوباره برایش می‌نویسم که «ولی آخه واقعا این اواخر استرس آن‌چنانی نداشتم.» دوستم چیزی برایم می‌نویسد که شبیه خفه‌شو و زر نزن است. به پیامش لبخند می‌زنم و بعد تا جواب اسکن آماده شود، به عکس نوزادی نگاه می‌کنم که به دیوار این‌جا زده‌اند. به خودم می‌گویم کاش آدم فقط برای این چیزها پایش به رادیولوژی باز شود و همزمان انگار کسی بهم می‌گوید «تو هیچ‌وقت بابت همچین‌چیزی پایت به این‌جا باز نمی‌شود. تو زودتر از این‌ها کار دست خودت می‌دهی.»
و می‌دانید؟ به‌نظرم درست می‌گوید.
