۸ سالم بود،کلاس دوم دبستان
یهو خانم کاوه ،اومد تو کلاس،معلمی با قد کوتاه و چاق و تپل
با صدایی عصبانی صدام زد،گفت بیا جلو کلاس.
منم رفتم
و بعد جلوی همه گفت:دفعه اخرت باشه که مامانتو میاری مدرسه تا چغلی دوستت بکنی ،و خلاصه دعوام کرد!
منم با خجالت،بغض و ترس برگشتم سر جام نشستم!
هیچوقتتتت این خاطره از ذهنم پاک نشد
و بعنوان یک خاطره تلخ تو ذهنم موند.
بعدها هرموقع میخواستم برم حقمو بگیرم،یا یک ماجرایی واسم پیش میومد با اینکه میترسیدم تنهایی برم تو دل ماجرا،اما با ترس ،به تنهایی میرفتم تو دل ماجرا و دیگه از والدینم کمک نگرفتم،انگار سایه خانم کاوه بالا سرم بود!
و اون احساس ترس و خصوووووصا خجالت ،در من موند!!!!
یک دوره ای خودمو سرزنش میکردم که چرا اینقدر ترسو هستم،چرا مثل فلانی و غیره با شهامت نیستم،
چرا وقتی میخوام یک تغییری ایجاد کنم،یا یک حرکتی بزنم،همش میترسم،ولی بقیه با شهامت میرن جلو!
یکروز دوست صمیمیم که منتورمم بود بهم گفت که:بترس،بلرز،اما انجامش بده
یا اینکه:شهامت یهو نمیاد ،شهامت یعنی با ترس بری تو دل ترست!
و اونجا یهو به خودم اومدم!
گفتم فااااائزززه؟؟؟!!!
تو که بارها این کار کردی!
بارها با ترس رفتی تو دل ترس هات!
بارها تنهااااایی رفتی تو دل ماجراهای زندگیت!
شهامت که امپول نیست بهت بزنن بگن خوب دیگه وارد قلبت شد و برو جلو!
شهامت همین قدم های کوچکی که به تنهایی و با ترس رفتی توش?
شما هم تجربه ای مشابه تجربه من داشتین؟