کتاب "شهر خرس" داستان مردمی هستش که باید تصمیم بگیرند پشت نجاتدهندهی آرزوهاشون بایستند یا دختری که تنش به رغم میلش تصرف شده. شهر خرس در شرف نابودیست. آنها نیازمند چیزی هستند تا دوباره به دنیا بگویند: آهای، عوضیها، ما هنوز اینجاییم. آن چیز هاکیست. سرنوشت شهر در دست هاکیست. سرنوشت شهر در دست ستارههای این تیم است. بله، سرنوشت این آدمها در دست یک بازیست. پس هاکی دیگر یک بازی نیست!

دیروز این کتاب را تمام کردم و داستانش به قلب و ذهنم به سرسختگی مردم شهر خرس چسبیده است. رمان پرجمعیتی است اما بکمن به خوبی توانسته برای همهی شخصیتها در قلبمان جایی باز بکند. این دلیلی است که برای چالش کتابخوانی مرداد ماه طاقچه "شهر خرس" را انتخاب کردم. این ماه قرار است در باب دلتنگیمان برای شخصیتهای یک رمان طولانی بنویسیم که در خیالمان با آنها در یک مهمانی حاضر شدهایم. من اینکار را نمیتوانم بکنم چون میدانم برای این شخصیتها چقدر بغرنج است که درکنار هم قرار بگیرند. از آدمهایی که جای گفتن متأسفم یا دوستت دارم؛ یکدیگر را به صرف نوشیدنی دعوت میکنند چه انتظاری دارید؟ من هم مثل خودشان در این شهر یخ زدم. پس همچین کارهایی انجام دادم:
گیتار جدید مایا را در دستم گرفتم و با اندک مهارتم نواختم. در جادهای که کرا هر روز رهگذر آن بود کمین کردم و فریادهایی که میکشید را شنیدم و همراه او گریستم. سگ سونه را نوازش کردم. به عنوان خیری ناشناس برای فاطمه جلسات فیزیوتراپی فراهم کردم. شاخه گلی برای بنی بر روی سنگ قبر گذاشتم. روی کاغذی نوشتم: بهت افتخار میکنم. و روی شیشهی کامپیوتر لئو چسباندم. با توپ پیتر چندباری به دیوار کوبیدم. تمرینهای فیلیپ را از دور دیدم. یه دونه از آن اسموتیهای مزخرف آنا درست کردم و خوردم. از تمامی اینها بگذریم. یکی از سندهای مهم این ارداهل رو گم کردم. اون باید باخت رو یاد بگیره!
ما عاشق برندهها هستیم، گرچه بهندرت آدمهای دوستداشتنیای هستند. آنها معمولاً آدمهایی وسواسی، خودخواه و پررو هستند، اما این که مهم نیست، ما میبخشیمشان. ما تا وقتی که برنده هستند، دوستشان داریم.
تعرض برای متعرض فقط چند دقیقه طول میکشد، اما برای قربانی تا ابد.