
من از تبارِ آفتابم،
با دستانی
که جهان را
به لطافتِ نانِ تازه
و عطرِ باران
میسپارند…
گامهایم
پُر از رودهای پنهاناند،
که هر جا برسم
زمین را
به سبزی میآرایند…
در چشمانم
کهکشانی عمیق میتپد،
که هزار خورشید
در دلش
خاموش و روشن میشوند،
و هیچ تلسکوپی
رازِ درخشش مرا
نمیخواند…
زیباییام
در آینهها نمیگنجد،
چرا که
هر پیچِ مویم،
هر چینِ پوستم،
فصلی تازه است
از تاریخِ عشقی
که قرنها
در من زیسته…
من
زنیام
با شانههایی
که بارِ جهان را تاب آوردهاند،
و هنوز
در آغوشم
جایی هست
برای پرندهای کوچک
و ترانهای عاشقانه…
به وقتِ عشق،
صدایم
لرزشِ نسیمیست
که خوابِ خستهات را
به رؤیایی بیانتها
میبرد…
به وقتِ اشک،
چشمانم
دریاهاییاند
که تو را
در خویش
پاک میشویند…
و به وقتِ لبخند،
همین دهانِ کوچک
قفلِ بزرگترین زندانها را
میگشاید…
من زنیام
که بودنش
نه در کتابها تعریف میشود،
نه در نگاهِ دیگران
اندازه میگیرد…
من زنیام
که در شورِ خویش
میسوزد،
و در عشقِ خویش
هر روز
دوباره
متولد میشود…
#فائزه_احدی
از کتاب ماه در آئینه