یکی از پوچ‌ترین و ابلهانه‌ترین انواع طرزتفکر موجود:
مَـــن تو رو به اینجا رسوندم
از اون دسته از عباراتی هست که با اینکه فقط یک جمله به نظر میان ولی سطح پایین تفکر گوینده‌ی این حرف رو خیلی شیک و قشنگ به آدم نشون میدن.
یکمی که به این قضیه فکر کنیم و البته اگر به خدا باور قلبی داشته باشیم، رسیدن به این نتیجه خیلی سخت نیست که تک‌تک انسان‌ها علاوه بر داشتن هدفی که مخصوص زندگیِ خودشونه؛ وسیله‌ای برای رسوندن افراد دیگه به هدفشون آفریده شدن! 1+1000 اتفاق تو زندگی ما میوفته که برسیم به نقطه‌ای که حرف یک آدم یا پیشنهاد یک آدم دیگه ما رو ببره به یک پله بالاتر. کاری که شاید عادت ما باشه یا حرفی که خیلی گذرا میگیم و رد میشیم؛ میشه شروع مسیری جدید تو زندگی یک فرد دیگه. اونوقت مسخره نیست که فکر کنیم ما بودیم که اونو رسوندیم به جایی؟
یا شاید کارهای بزرگی برای کسی انجام بدیم و با خودمون فکر کنیم "خداوکیلی اگه من فلان کارو نمیکردم تو میتونستی الان اینجا باشی"؟ بله :) مهم نیست اون کار چقدر بزرگ یا کوچیک، چقدر خواسته و ناخواسته بوده؛ برای آدمی که به نشانه‌ها تو زندگیش توجه کرده و تلاششو کرده که مسیر درست رو پیدا کنه و در جهت اون مسیر تلاش کنه، همه فقط یک وسیله‌ان که خدا گذاشته سر راهش.
البته این طرز تفکر منتهی نمیشه به اینکه احتیاج نیست تو زندگی از هیچکس ممنون باشیم؛ قسمت ظاهری و دنیایی زندگی ما حس قدردانی و تشکر رو خواه ناخواه ایجاد میکنه ولی خوبه که فلسفه‌ی حقیقی اتفاقات رو هم فراموش نکنیم؛ مثل مرگ، با علم به اینکه برای هرکسی وجود داره، وقتی برای اطرافیانمون اتفاق میوفته ناراحتی و آشفتگی ناشی ازش اجتناب‌ناپذیره؛ با این وجود حقیقتِ مرگ اینکه زندگی آدمی که فوت شده به هیچ‌وجه تموم نشده و فقط وارد دنیای دیگه‌ای شده(تاحدودی مثل مهاجرت تو همین دنیا) و بی‌تابی بیش از حد با این حقیقت هم‌راستا نیست.
زندگیِ همه‌ی آدما به هم وصله؛ هرکس هرجایگاهی که داره بخاطر حضور یک آدم دیگه تو یک زمان مشخص توی زندگیش بوده. یه دوست، یه راننده تاکسی، یه استاد، یه آدمی که خیلی اتفاقی تو اینستاگرام رفتیم تو لایوش و حرفاشو گوش کردیم؛ تمام این‌ها وسیله‌ها و نشانه‌های خدا هستن برای همه‌ی بنده‌هاش تا خودشونو برسونن به هدف‌هاشون.
در نهایت این انتخاب ما هست که باعث میشه از اون وسیله استفاده و پیشرفت کنیم یا همون جایی که هستیم بمونیم؛ یعنی فقط و فقط خدا + خودمون.
