مرداد ماه امسال دوره آموزشی نگارش دانشگاهی را با عنوان«پرمایهنویسی» شرکت کردم.در جلسه اول، استاد از من پرسید چرا نوشتههایم را با دیگران به اشتراک نمیگذارم. حالا با گذراندن چند جلسه و همزمانیاش با مطاله کتاب «چگونه کمالگرا نباشیم؟» پاسخی برای آن یافتهام: رنج بردنم از بیماری «کمالگرایی».
یکی از نگرانیهای فرد کمالگرا ترس از قضاوت شدن است و من به این ترس مبتلا هستم؛ چراکه در همکاریام با یک انجمن که اصلش بر گمنامی نویسنده است یا در تهیه گزارش برای مدیرم که نام او بر پای گزارش ذکر میشود، هراسی از نوشتن ندارم؛ اما اگر بخواهم همان مطلب را در صفحه شخصیام منتشر کنم و خودم را بهعنوان نویسنده در معرض ارزیابی قرار دهم، پس از ده بار نوشتن و پاککردن متن در نهایت از ارسالش منصرف میشوم. ویژگی دیگر کمالگرایی که در نوشتن مانع من شده است، تعیین استاندارهای غیر منطقی و دشوار است که چون نمیتوانم به آن برسم از انجامش منصرف میشوم. به تعبیر نویسنده فرد کمالگرا در نوشتن ممکن است استانداردهای غیر منطقی برای خودش درنظر بگیرد و مثلا ً انتظار داشته باشد که اولین پیشنویسش مانند نوشتههای همینگوی مختصر و مفید و مانند نوشتههای شکسپیر سرشار از کنایه باشد. که من نیز خود را با دیگرانی برتر مقایسه و خود را از آن استاندار فرسنگها دور میبینم. درنتیجه بهنظر میرسد برای حرکت جدیتر در مسیر نوشتن ابتدا باید درمانی برای این بیماری مهلک بیایم.
برای قدم اول مبارزه با این بیماری، تصمیم گرفتم نوشتن را در ویرگول آغاز کنم. آیا شما هم با مسئله کمالگرایی در نوشتن مواجه شدهاید؟ راهحل و درمان پیشنهادی شما چیست؟