این آتش را چه کسی رقم زد؟
چه کسی خدا را آورد؟
این است خدایی که غرق در خشم، خود را مییابد و به ما میخندد و میگوید:
«اینها کسانی هستند که من خلقشان کردم؛ دیوانگانی که باز هم به من و مهربانی من اعتقاد دارند.»
چه کسی این پایان را رقم زد؟
این درد، این خشم، این جنگ، این فقر و این دیوانگی را؛ که انسانها را به سوی اعتیادهایی احمقانه میکشاند.
هر کسی مرا به شکلی توصیف میکند که حتی خود نمیفهمم...
آیا این واقعاً من هستم؟
انسانها همانند مورچگانی هستند که به سوی یک ملکه میشتابند.
انسان به سوی مرگ میشتابد؛ زجه میزند، نابود میسازد و در همان حال، لبخندی ملیح بر لب دارد. نابودی حیوانات و نابودی خود را همچون شوخی میداند.
هر وقت خدایی جلوی همهٔ اینها را گرفت، آن زمان خداست.
من دیوانهای رو به آسمانم.
خدایی که نمیتواند خلق خویش را کنترل کند، چگونه میتواند خالق باشد؟ اگر خود، در وصف وجودیت خویش، به سوی نابودی میرود و از آن لذت میبرد، پس چرا باز به ما میگویند دیوانگان بد هستند و بر ما نقشی به نام «بیمار» میگذارند، در حالی که خود اسیر ذهنیتی بیمارند؟
این خدا باید به سوی پایان برود.
راستی، چه تصویر شگفتی است؛ خدایی که خلق کرد، اما آفریدگانش یکدیگر را به سوی مرگ میبرند و نامش را «انتقام» میگذارند.
و آن را زیبا میدانند، هنگامی که خود را به سوی نابودی میبرند و یکدیگر را نابود میسازند.
بهراستی، آیا این پایان انسانهاست؟
نویسنده:بی چهره