نفر چهارم

نه انقدر خوبم که تحسین شوم و نه آنقدر بد که نادیده گرفته شوم.

در ناحیه خاکستری زندگی میکنم، جایی که نه برایت دست میزنند و نه به تو پشت میکنند.

من نه آغازم نه پایان. من میانه هستم.

نه فریاد موفقیت را دارم، نه فریاد شکست. من سکوت این دو را دارم، سکوتی که گاهی از فریاد هم بلند تر است.

متوسط بودن جاییست که اکثر آدما ها در آن زندگی میکنند ، ولی کمتر کسی پیدا میشود که آن را به زبان آورد.

همه از بازنده ای سخن می گویند که بی نصیب مانده، یا آواز پیروزی را برای برنده ای میخوانند که قله را فتح کرده.

ولیکن که کسی از درد میانه ی این دو سخن نمیگوید. جایی که نه میتوانی غرق شوی و نه میتوانی پرواز کنی.

مانند یک روح سرگردان که اجازه ی رفتن به دنیای پس از مرگ را ندارد، بین دو جهان ایستاده ای و برای رفتن تمنا میکنی.

می دانم، میدانم. متوسط بودن به معنای آزادی نیز هست. نه مجبوری بهترینِ در حال دویدن باشی و نه بدترینِ در حال فرار.

اما بهای این آزادی سنگین است. گویی درون راه رویی ایستادی که مسیر پیشروی با مانع مسدود شده است، اما در برگشت نیز باز نیست.

من نه در قله ام نه در دره. من در دامنه ی کوهم. نه منظره ی قله را دارم و نه ترس دره.

و صدای پایم در این دامنه نه طنین بی نقص بودن دارد و نه آواز شکست .تنها یک صدای تق تق ،که هیچکس آن را نمیشنود .

فقط در یک مسیرم، مسیری که شاید مهم ترین چیز باشد، اما تنها وقتی که مبدا و مقصدش را تعیین کنند.

نه برنده ام نه بازنده . فقط وجود دارم. وجودی که نه بالی برای اوج گرفتن دارد و نه حق انتخابی برای برگشت.

من وسطم ، همانقدر میانه و معمولی مثل آواز یک پرنده در طول روز.

گاهی درد این بین بودن از شکست نیز فراتر میرود.

برنده را تشویق میکنند، بازنده را سرزنش میکنند، اما اگر متوسط باشی حتی یه لحظه ام برایت نمی ایستند .شکست دلیل دارد. رشد کردن دارد. یک نقطه ی اوج دارد. اما این وسط بودن یعنی هیچ چیز.

نه یک پیروزی چشمگیر و نه یه شکست درخشان. فقط یک هستن بی صدا که هیچکس برایش دست نمیزند. درست مثل نفر چهارم بودن یک مسابقه.

گاه گمان میکنم استخوان هایم زیر این میانه روی خورد میشوند و من هیچ سلاحی برای شکستن این نفرین پیدا نمی کنم.

من در مه محو شده ام. جایی که هیچگاه دیده نمیشوم و کسی من را صدا نمیزند.

شاید متوسط بودن میتوانست راه بی دغدغه زندگی کردن باشد؛ اگر کسی به ما یاد میداد که قله تنها جای ایستادن نیست، دامنه هم خانه ای برای زیستن است.