ویرگول
ورودثبت نام
همزاد مه
همزاد مهاینجا مه مهمان است و کلمات خانه اند
همزاد مه
همزاد مه
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

آخرین قصه گوی مه

من روایت گر داستان های گوناگون و احساسات مختلف بودم.

آری، من مینوشتم.

نویسندگی برایم یک بیماری لاعلاج بود، که از بدو تولد گریبانم را محکم چسبیده و رهایم نمیکرد.

روزگاری بود که این چنین می گذراندم.

با چینش واژه ها در کنار هم ، داستان هایی را میساختم که مردم را وارد جهان خیالی میکرد.

اما یک شب...

یک شب مرز خیال و واقعیت در هم شکست.

همه چیز از آنجا شروع شد.

آغازی که ای کاش هرگز اقدامی برای جلو بردنش نمیکردم.

هنگام خلق کردن داستان، شخصیت هایم زنده میشدند .

نه در ذهنم ، نه در رویاهایم.

بلکه در گوشه ی اتاقم...

سرم را برگرداندم، شخصیت اصلی داستانم، با همان توصیفات من،

رو به رویم ایستاده بود.

گیسو هایی به سپیدی برف، پوستی به درخشندگی ماه،

لبانی مانند شراب ناب

و چشمانی که انعکاس تصویر من در آن خودنمایی میکرد.

زیباییش، همچون زیبایی خدایان بود.

ذهنم در پردازش شکوهش دچار نقصان شده و روح سرکشم، آرام به تماشای او نشسته بود.

گمان میکردم آمده تا خالق خود را تحسین کند، اما کلماتی را بر روی زبانش آورد، که قلبم را سوزاند:«

_ پس تویی، همان که قرار است سرنوشت ناگواری را برایم رقم بزند.

ای کاش هرگز مجبور نبودم اسیر قلم تو باشم.

خسته ام، خسته از روایت مصیبت زده ات.

اما حیف که بدون تو نمیتوانم زندگی کنم. »

قلبم مانند شمعی اب میشد و فرو میریخت.

ولیکن که همچنان لبخندی محو زدم.

گویا خوشحال بودم که برای بقای خویش هم که شده به من نیاز دارد.

بار ها و بار ها او را نوشته بودم.

اینک که او را برای اولین بار، رو به روی چشم دو سر میدیدم فرق داشت...

احساس میکردم بیمار شده ام، قلبم مانند همیشه نمی تپید و از نظم خارج بود .

زمان که گویا دقیقه ها قفل شده بود، دوباره شروع به جریان کرد.

و تصویر حضورش کم کم محو شد.

شاید این آخرین و اولین باری بود که او را در کنج اتاقم دیدم.

نمیدانم چرا، اما این لحظه ی سوزناک را دوست داشتم و چندین بار قبل از خواب، چهره اش را در ذهنم به تصویر کشیدم.

آن شب گذشت و من در فکر الهه ای همچون او ،دیوانه گشتم .

فردایش دوباره کنار میز، زیر نور ماه، قلم به دست گرفتم، ولی حتی دریغ از اینکه یک واژه به ذهنم برسد و من قصه ام را پیش ببرم.

ناگهان صدای قدم هایی را شنیدم.

میدانستم امکان ندارد امشب هم آمده باشد.

اما همچنان با قطره ای از امید سرم را به عقب برگرداندم.

روی صندلی نشسته بود، خیره به من.

لحظه ای چشمانش روی من قفل شد و روحم برای ثانیه ای پرواز کرد.

خود را سریع جمع و جور کردم.

پرسیدم :«

+ چرا آمدی؟

آرام گفت :«

_از دست تو بیزارم. اما مدام در ذهنم پرسه میزنی.

شاید بخاطر این است که تو در کلماتت من را ساختی. ولی در نگاهت من را دیدی.

من برای نخستین بار داستان نبودم، که انتخاب تو بودم. »

آنقدر غرق در دیدنش بودم که فکر میکنم حتی به درستی متوجه سخن هایش نشدم.

به قلبم اشاره کردم و تنها یک جمله را بر زبان آوردم:

+ تو از اینجا سرچشمه گرفتی و در اینجا نیز خواهی ماند.

دیگر نمیخواستم بنویسمش، تنها میخواستم او را ببینم.

او از دیده شدن میترسید؛ نمیدانم چرا، ولی هر شب برای دیدن من می آمد. بی آنکه شکایتی کند .

شاید قلب او نیز ، احساساتی را مشابه من تجربه میکرد.

زمان گذشت و گذشت.

تا اینکه روزی متوجه شدم، هر چه بیشتر بنویسم و داستان را به پایان نزدیک کنم،

او بیشتر محو میشود و مدت زمان حضورش کمتر.

با اینحال باز هم می آمد و به ستایش کسی که ذره ذره داشت نابودش میکرد، مینشست.

آن لحظه فهمیدم که من خالق نیستم، نابود کننده ام.

دستانم را عقب کشیدم.

نباید مینوشتم.

گریه میکردم و فریاد میزدم که دیگر نمینویسم.

نجوایی در ذهنم زمزمه کرد : «

_ قلبی که نمیتواند من را تمام کند و منی که شیفته آن قلب شدم . »

هر چه بیشتر به او نزدیک میشدم، بیشتر میفهمیدم که فاصله تنها راه نزدیک ماندن است .

دیگر نمیتوانستم نویسنده باشم.

در واقع انتخاب کردم که نباشم.

او ارزشی بیشتر از یک پایان برایم داشت.

و من برای اولین بار ننوشتن را به نوشتن ترجیح دادم.

من توان محو شدن او را نداشتم.

داستان را نا تمام گذاشتم و قلم را شکستم.

در آغوش گرفتمش و او نیز با لبخند به من نگاه میکرد.

ولیکن که آن لبخند تنها برای دقیقه ای بود.

اشک از چشمانش سرازیر شده بود.

سردرگم بودم. چرا گریه میکرد؟

نگاهم به آینه افتاد.

من همچون غباری در باد، کم کم محو میشدم.

آشفته بودم ...

دستانش را گرفتم.

او اشک میریخت و من ذره ذره از گرمای مچ دستش بی نصیب میشدم.

بوی کاغذ کهنه، بوی اشک هایش، بوی پایان نانوشته، همه در آن اتاق جمع شده بودند.

آری خود من نیز ، شخصیت داستان دیگری بودم.

داستانی که نویسنده اش، هم اکنون او را به سرانجام رسانده بود...

داستانشبداستانکغم انگیز
۱۸
۶
همزاد مه
همزاد مه
اینجا مه مهمان است و کلمات خانه اند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید