اصلا نمیدانم سر چه ماجرایی تصمیم گرفتم یک خاطره قدیمی را برای دوستی تعریف کنم. خاطره ای که سالهاست در پستوی ذهنم خاک میخورد و مدتها بود اصلا فراموشش کرده بودم.
با خودم داشتم آنچه را میخواهم بگویم مرور میکردم و حواسم نبود چه خطر بزرگی دارم میکنم. با آوردن ماجرای بیست سال پیش به قسمت فعال ذهنم، هرچه تلخی و اضطراب هم همراهش بود وارد شدند. یادم رفته بود که حتی گمشدهترین خاطرات هم میتوانند آدم را بیخواب کنند.
خاطرات با خودشان خنجر به همراه دارند؟