درسم خوب بود، انقدر معلمها گفته بودند «بزرگ بشی دکتر میشی» که من هم برای انشای «میخواهید در آینده چه کاره شوید» درباره پزشکی مینوشتم، که «پزشکان به انسانها خدمت میکنند و خیلی انسانهای مفیدی برای جامعه هستند». ولی هربار صحبت دکتر شدن میشد در چشمهای پدرم میدیدم که دوست ندارد، هرچند که هیچوقت عادت نداشت و ندارد با انتخاب هایمان مخالفت کند. کلاس پنجم که بودم، در منطقه بیماری وبا شایع شد. هر روز خبر میآوردند که در فلان روستا فلان قدر آدم مرده، یا آنقدر مریض زیاد شده که بیمارستان های اطراف جا ندارند. یک بار که در خانه صحبت شیوع بیماری بود پدرم گفت:«فاطمه میبینی پزشکها با چه چیزهایی سر و کار دارند؟» و همین اتفاق رویای پزشکی را از ذهنم پاک کرد.
این سالها که با خواهرها یا مادرم همراهی میکنم برای کارهای پزشکی، پر تکرارترین جملهای که میشنوم این است که تو چرا دکتر نشدی؟ تو که همانقدر درس خواندی خب میرفتی دکتر میشدی که از درسی که خواندی بهرهای ببری. و من هربار نگاه از بالا و غرور رزیدنتها یا پزشکها را میبینم از خودم میپرسم «درسی که من خواندهام سختتر بوده یا اینها؟ یعنی اشتباه کردهام در انتخاب مسیر؟»
دو سال اول راهنمایی را در مدرسه خیلی خاصی درس خواندم. آنقدر خاص که کلا پنج یا شش نفر بودیم داخل کلاس. معلم ریاضی که استعدادم را در ریاضی دیده بود، هربار در امتحان، یک سوال مخصوص من طراحی میکرد و به بقیه میگفت از شما انتظار ندارم که جواب بدهید. یک بار در حضور من به پدرم گفت:«فاطمه تو کنکور به راحتی پزشکی قبول میشه» و من آنقدر جسور بودم که بگویم «من نمیخواهم پزشک بشوم میخواهم مثل شما بشوم. معلم.» معلم ریاضی سری به تاسف تکان داد و پک عمیقی به سیگارش زد. معنای آن سر تکان دادن را حالا بعد بیست سال میفهمم.
این روزها، دلم سیگار میخواهد.