
چند روز پیش ماشینمون یکم مشکل پیدا کرده بود، منو همسرمو بچه هامم توش بودیم، برای همین همه با هم رفتیم بیمارستانِ ماشین.
آقای دکتر اومد بالا سرِ ماشین ، کاپوتو زد بالا و یکم نگاهش کرد ، البته قبلش گفت ماشینو بیهوش کنیم، ما هم خاموشش کردیم.
خلاصه این آقای تعمیر کار یا دکترِ ماشین افتاد به جونِ ماشینِ طفلکمون( یه چیزی بگم؟ منو بچه هام ، برای ماشینمون اسم گذاشتیم، بهش میگیم < داسْتی > :) نمیدونم از کجا این اسم به ذهنم رسید که برای ماشینمون انتخاب کردم.)
آقای تعمیر کار ، یک دفعه یک شلنگ کوچیک از داستی کَند، مثلِ روده اش بود، باز یک شلنگ نو جاش گذاشت، بعضی وقتا هم تکونای زیادی به داستی میداد.
بعد از یک ساعت کارِ ماشین تموم شد، اولش داستی به هوش نیومد :( ، برای همین یکم هُلش دادند تا بلاخره قلبش شروع کرد به زدن،
و ما رو رسوند به مقصد.
میگم توی دنیای ما چقدر خیلی چیزا شبیه به همه ، مگه نه؟ مثل همین جراح های انسان با تعمیر کارای ماشین، البته خب مسلمه شغلِ جراح های انسان به مراتب سخت تر و حساس تره،
البته تعمیر کارا هم فکر کنم شغلِ سختی داشته باشن، چون درسته مثلِ جراح ها، مستقیم با جونِ آدم ارتباط نداره کارشون ولی غیرِ مستقیم داره،
یعنی اگه یک تعمیر کار، کارشو درست انجام نده، اون ماشین هر لحظه و هر جا ممکنه دردِ سر درست کنه و آخرش به یک صحنه ی دلخراش ختم بشه و جونِ انسان های توش به خطر بیفته.
به نظرم همه ی شغلا مهمن، فقط باید اینو باور کنیم.