به نام خدا.

سلام.
میخوام درباره ی مطلبی حرف بزنم که شاید از نظرِ خیلی ها درست نباشه ولی من میگم، امیدوارم بتونم اون چیزی که میخوام رو بگم.
خُب، به نظرِ من مهربانی کردن به این نیست که ما لبخند روی لبمون داشته باشیم و رفتار یکسان با همه داشته باشیم و با همه یک جور صحبت کنیم.
مثلا یک خانم توی محیط کارش که آقایون هم هستند نباید همیشه لبخند روی لبش باشه و آقایون رو با الفاظی صدا کنه که اون آقای طرف مقابل دین و ایمونش با هم به فنا بره و بالعکس، این به جای مهربونی، عینِ بداخلاقی و نامردی هست.
دلیلشم خودتون بهتر از من میدونید، همچنین یک خانم باید توی جامعه پوششم، پوششی مهربانانه باش و این مهربانی از نظر من یعنی جوری نباشه که یک آقا با دیدنِ پوشش این خانم دوباره دین و ایمونش با هم به فنا بره.
به نظر من اینا یعنی مهربونی کردن، رفتارهایی که مراقبِ روح و روانِ طرف مقابل باشه، رفتارهایی که روحِ طرف مقابل رو اذیت نکنه.
مثل مادری که برای تربیتِ بچه اش لازمه که اونو دعوا کنه، یک جاهایی بزنه توی گوشش و اینا یعنی محبت.
امیدوارم هممون مراقبِ روح و روانِ طرف مقابلمون باشیم.?
