مهربانی.

ادامه ی داستان:

مهتاب با بی حوصلگی پاشد و رفت حموم، منم از سکوت استفاده کردم و توی سکوت دلنشین چایم رو مزمزه میکردم.

مهتاب از حموم اومد و در حالی که حوله رو روی سرش انداخته بود روی مبل دراز کشید. بهش گفتم:" مهتاب پاشو بیا اینجا تا موهاتو سشوار بکشم، اگه اینجوری بخوابی دیگه صد در صد سرما میخوری!"

بهم گفت:" بذار سرما بخورم زود تر بمیرم راحت بشم."

بلند بلند خندیدم و گفتم :" تا حالا کسی با سرما خوردگی نمرده، بدو بیا موهاتو خشک کنم."

اونم چون میدونست ول کنش نیستم با بی حالی پا شد و اومد.

موهاشو با سشوار خشک کردم، صاف هم شد، خیلی موی صافو دوست داشت، بعدشم براش دُُُُمِاسبی بستم، اونم تمامِ مدت سرش پایین بود و بی حال بود، بهش گفتم:" مهتاب تموم شد، حالا پاشو وضو بگیر با هم نماز بخونیم."

اشک توی چشماش جمع شد و در حالی که بغضشو قورت میداد بهم گفت:" فاطمه، من دیگه نمیخوام نماز بخونم."

لبِ پایینش داشت میلرزید.

_ چرا؟

+ چون کسی دوستم نداره.

خندیدمو بهش گفتم:_ حالا چون چهار نفر دوستت ندارن، کلا میخوای نمازو بذاری کنار.

+ اون چهار نفر، چهار نفرِ معمولی نیستن، اونا پدر و مادرم هستن، وقتی اونا منو دوست ندارن و براشون بی ارزشم، چرا باید نماز بخونم؟ اصلا خدا مگه منو میبینه؟ وقتی پدر و مادرم منو رها کردن، خدا هم حتما منو دوست نداره.

_ پاشو پاشو این مزخرفاتو از ذهنت بریز بیرون، مثلا چون اونا دوستت ندارن، خدا هم دوستت نداره؟ چقدر خنگی تو، تو اصلا چه جوری تونستی دانشگاه قبول بشی؟

+فاطمه تو نمیفهمی من چی میگم، وقتی پدر و مادرت رهات کنن، دیگه هیچ امیدی به زنده بودن نداری، میفهمی؟!

_ واقعا الان دارم به این نتیجه میرسم حتما ببرمت پیش یک دامپزشک:)

+ هه هه هه خندیدم، حیونم خودتی، فاطی حوصله ندارم، بذار بمیرم با دردِ خودم.

_ عمرا اگه بذارم، بمیری با دردِ خودت بچه پر رو. پاشو مثل آدم بدونِ کتک و دعوا وضوتو بگیر بیا این چهار رکعتو بزنیم بعدش میشنم تا صبح به اراجیفِ جناب عالی گوش میکنم، تو هم تا صبح حرف بزن و گریه کن، باش؟ پاشو، پاشو.

به هر بدبختی بود، بلند شد و با هم رفتیم وضو گرفتیم و نماز خوندیم، بعد از نماز اومد بغلم کرد، مثلِ همیشه، بهم گفت: فاطمه ممنون که مجبورم کردی نماز بخونم، الان که نماز خوندم حس میکنم حالم بهتر شده، فاطی؟

_ جان، جان عزیزم!

+ چرا مامان و بابام دوستم ندارن؟

_ مهتاب! مامان و بابای تو از هم جدا شدن، هر کدوم رفتن پی زندگی خودشون، هر کدوم مجبورن که زندگیشونو سرو سامون بدن، دیگه حواسشون به تو نیست، تازه اونا دلشون خوشه دخترشون دانشگاه قبول شده، داره برای خودش کسی میشه، مهتاب، بهشون حق بده، اصلا ولشون کن بابا، پدر و مادر کیلو چنده؟

اونم توی این دوره و زمونه، بابا توی خارج بچه ها از هجده سالگی میرن دنبالِ زندگی خودشون، حالا تو که دیگه نوزده ساله، بابا ولشون کن، اونا همینن، همین جوری قبولشون کن.

ببین اصلا بذارشون کنار، اونا که با تو کاری ندارن، تو هم باهاشون کاری نداشته باش.

ادامه دارد??