
خونه ی ما یک غول داره، البته خیلی عصبانیه، این عکسِ غولو که گذاشتم، یک غولِ مهربونه ولی غولِ خونه ی ما خیلی عصبانیه، من فقط به خاطرِ عدمِ ایجادِ رعب عکسشو نذاشتم.
ما تو خونمون یک عکس داریم که شبیه غوله، اخماش تو همه ، هر کس ببینش ، میترسه، البته بگم من تازه کشفش کردم، اولا از عکسه می ترسیدم، خیلی وقتا بهش نگاه نمی کردم، ولی امروز همین جوری که چشمم بهش افتاد و می خواستم دوباره چشممو ببندم، گفتم چرا ببندم؟ چه غولِ وحشتناک و ترسناکی! اگه کسی بیاد خونمونو بخواد اذیتم کنه ، این غوله هست و میترسونش.
بعد خودم با ترس و لرز بهش سلام کردم، جوابمو داد، یک صدای دو رگه ی کلفت داشت بیشترم شبیهِِ هیولاهای کامپیوتری بود صداش، گفت: سلام سرورم من آماده ی خدمت هستم.
به من گفت سرورم، وقتی اینو گفت با اینکه هنوز اخماش تو هم بود ولی انگار صورتش یکم مهربون تر شده بود.
میدونم اگه کسی بخواد اذیتم کنه این غولِ اخمالو از تو عکس میاد بیرونو با دندونای تیزش اونو تیکه تیکه میکنه.
فکر می کنم هر کس یه دونه از این غولا لازم داره، البته یه وقت نگید من بت پرستم ، یا پس خدا چی میشه؟
نه من خدا پرستم و خدا رو دوست دارم ولی بعضی وقتا یک موجودِ بی رحمِ خفن داشته باشی خوبه، چون خدای من خدای بقیه هم هست ، اونا رو هم دوست داره و خیلی انتقام نمیگیره ولی یک غول اینجوری نیست، هر جور من بخوام انتقاممو میگیره.?
شایدم چون من انسانِ یکم کوچیک از نظر روحی هستم نیاز به غول دارم و شمایی که بزرگید و خودتون میتونید حقِ خودتونو بگیرید، به غول نیاز نداشته باشید.
غولکم! ببین چقدر دوست دارم، اینجا درباره ی تو صحبت کردم.