شکلات.

به نام خدا،

سلام.

دوستان این یک مطلب ارزنده است که توصیه میکنم تا آخر بخونید.

به همه طرف نگاه میکنی، هیچ کس نیست، تو هستی و تو و تو.

سرت رو بین دو تا دستات میگیری و چشماتو میبندی، داری به سالهایی که از عمرت گذشت فکر میکنی.

سکوتِ قبرستان به تو کمک میکنه که خیلی راحت از بچگی هات یادت بیاد، آره اون زمان که خیلی کوچک بودی، همین جور با خودت مرور میکنی، چقدر زندگیت تلخ بود، چه کارهای اشتباهی که انجام ندادی.

حالا به این نقطه رسیدی، دیگه از هیچ کدوم از اون هیاهوها، سرو صداها خبری نیست، تو هستی و کارهایی که کردی.

بالای قبرِ خودت واستادی، قبر رو میخونی، اسم و فامیلتو، فرزندِ فلان، تاریخ تولد، تاریخ مرگ.

ببین حالا به این نقطه رسیدی، حتی فکرشو نمیکردی یک روز تو هم بمیری، اینقدر سرمست از دنیا شده بودی که باور نمیکردی یک روز تو هم میمری ولی حقیقت داره و الان تو مُردی.

کسی میاد ازت سوال میکنه، میگه عمرتو در چه راهی گذروندی، تو میگی در راهِ رضایتِ مردم، برای مردم زندگی کردم، جوری حرف زدم تا مردم خوششون بیاد، تمام دغدغه ی من این مردمِ لعنتی بود.

اون آدم ازت میپرسه، تو فکرشو میکردی روزی گذرت به اینجا بیفته؟ تو گفتی من اینقدر سرمست و مغرور بودم که فکر میکردم تا ابببببد زنده ام، در حال گریه سر میدی و با دست به سر خودت میزنی.

اینقدر پشیمونی که از این پشیمونی ضعف شدید پیدا کردی.

اون آدم دوباره ازت میپرسه، چرا توی این دنیا که بودی حرف خدا رو باور نکردی؟ چرا فکر کردی وعده های خدا دروغ هستند؟ چرا به این ور یک ذره توجه نکردی؟ چرا برای خودت کاری نکردی؟

اینقدر حسرت میخوری که میمیری و زنده میشی، اون آدم دوباره ازت سوال میکنه، جوانیت رو در چه حال گذروندی؟

تو با خستگی طاقت فرسا میگی در حالتِ گناه گذروندم، انرژی داشتم ولی وقت رو تلف میکردم، اسیرِ گذشته و آینده بودم، اسیرِ شهوت بودم، اسیرِ گناه بودم.

با شلاق یکی محکم به صورتت میزنن، به صورتی که خوشگلش میکردی و میرفتی بیرون و با این زیبایی هزار گناه میکردی.

دوباره اون آدم ازت سوال میکنه، نمازتو چه کار کردی؟ تو اینقدر بی توجه به نماز بودی که اصلا یادت نمیومد با نماز چه کار کردی.

دوباره ضربه ی دیگه به کمرت میزنن. دردِ این ضربه ها اینقدر زیاده که از درد فقط به خودت میپیچی.

در این حین یک نسیمی میاد، تو یکم از درد راحت میشی، بهت میگه: این نسیم اون صدقه ای بود که دادی، ببین بیچاره چقدر راحت میتونستی توی دنیا کاری کنی که الان وضعیتت عالی باشه، ولی نکردی، خدا کارِ سخت به تو نگفته بود، چرا کاری نکردی که خودتو نجات بدی.

تو از حسرت فقط به خودت میپیچی، اینقدر حسرت میخوری که میمیری و دوباره زنده میشی، ولی حسرت فایده ای نداره.

باید بشینی و عذاب کشیدن خودت رو ببینی، ببین، بچش، نوشِ جانت این عذاب ها، نوش جانت چون نتونستی یک کاری کنی که آخرتت آباد بشه، در حالی که خیلی راحت بود که آخرتتو بسازی..