شب،روز.

شب،روز_ شب،روز_ شب،روز_ شب،روز.

تازگیا تصورم نسبت به شب و روز تغییر کرده، روزها رو ممتد و پشتِ سرِ هم میبینم و این شب یک چیزِ ثانویه.

قبلا فکر میکردم هر روز، روزِ جدیدیه ولی الان فکر میکنم امروز ادامه ی روزِ قبله، کاش همه چی اینقدر عددی نمیشد، وقتی نسبی باشه خیلی راحت تر میشه هضمشون کرد و خیلی راحت تر میشه زندگی کرد.

به نظرِ من به جای سالو ماه و هفته و روز کاش فقط روز داشتیم ، که مثلا الان میشد روزِ یک میلیارد هزارم، ?، الانم عددی کردمش.

نمیدونم کاش میشد اینقدر درگیر اعداد نبودیم و اندازه گیریهامون عددی نبود، نسبی بود.

واقعا به نظرم روزها ادامه ی هم هستند مثلِ یک نوارِ بلند که حالا قسمت هاییش رنگشون سیاهِِ، که همون شبه.

شب به نظرم اوقاتِ فراغتِ روزِ یک جور مهلت برای نفس کشیدن.

این نظرِ منه و ممکنه یا حتما اشتباهِ ولی اندازه ی یک نظر سهمیه داره که گفته بشه، به نظرم کاش سالو ماه و هفته و روز نداشتیم، کاش ساعت نداشتیم، کاش سن و سال نداشتیم ، اینجوری زندگی روی یک ریتم و روالِ آروم میگذشت.

مثلا در صورتِ نظریه ی بالا کسی جوش نمیزد که داره سی سالش میشه و هنوز ازدواج نکرده یا شغل نداره، یا اگه ساعت نبود کسی بدو بدو نمیکرد که ناهار درست کنه که دیگه داره ساعتِ یک میشه نه هر کس هر وقت گرسنه بود غذا میخورد، یا جوشِ رسیدنه سالِ جدیدو خردین لباسو و خونه تکونی و ...رو نمیزدیم. اینجوری همه چیز روالِ آروم داشت،

همه زندگی میکردند، زندگی....