راز!

به نام خدا.

سلام.

خوبید؟ من که عالیم، میخوام براتون از یک راز صحبت کنم.

بزرگ ترین راز توی این دنیا، تلاش، تلاش و تلاش کردنه.

چند روزِ گذشته حالم خوب نبود تا اینکه یک مطلبِ فوق العاده خوندم و فهمیدم دلیلِ ۹۹ درصد حالِ بَََدم، نشستن و فکر کردن و غصه خوردن بود!

خونه ام بهم ریخته بود، ظرفام نشسته بود، داشتم از گرسنگی و تشنگی میمردم ولی همین جوری دراز کشیده بودم و داشتم فقط غصه میخوردم، فقط داشتم توی ذهنم همه رو مقصر میدونستم که چرا فلانی با من بد رفتاری کرد؟! که الان حالم بد شده، چرا؟ چرا؟ و چراااااااا؟؟؟؟

تا اینکه اون مطلب رو خوندم( ببخشید اینجا معرفی نکردم، چون نمیتونم لینک بذارم، واقعا ببخشید)

فهمیدم خیلی دارم اشتباه میکنم، من باید پا شم و تلاش کنم، تلاش، تلاش، تلاش و تلاش.

برای همین پا شدم کار هامو کردم، غذا درست کردم و سرسختانه جنگیدم.

باید سرسختانه جنگید تا به بهترین ها رسید، تا حالا به یک بذرِ گل و گیاه فکر کردید؟ چه جوری خاکِ سفت و سخت رو کنار میزنه و میاد بالا و رشد میکنه.

اگه اون بذر میگفت فقط کافیه تصورم خوب باشه؛ هیچ وقت رشد نمیکرد.

همه چیز توی این عالم با سختی چیزی رو به دست میارن، چون قانون دنیا تلاش کردنه، حیوانات رو دیدید؟ که چه جوری برای یک شکار تلاش میکنن....

حالا پس ما هم باید تلاش کنیم، فقط تلاش تلاش تلاش، تا جایی که شب از خستگی یک گوشه بیفتیم و نفهمیم کی خوابمون برد.

قدیمی ها این طوری بودند، مثلا مادربزرگ من از صبح که بلند میشن تا شب فقط کار کار و کار می کن، اونا اصلا افسردگی نمیدونن چیه، چون فقط کار میکنن.

حتما امتحان کنید، کار، کار و کار کردن رو.?