
حرفی که میخوام بزنم ، در مرحله ی حرف زدن خیلی راحتِ ولی در مرحله ی عمل خیلی خیلی خیلی سخته و خیلی خیلی خیلی خیلی به صبر و امید نیاز داره.
بازم یک نکته رو بگم که من توی عملی کردنش صفرم ، فقط می خوام بگم تا شاید کسی تونست و بهش عمل کرد.
امروز یک عکس از یک عزیزی دیدم که کنارِ همسر و فرزندانشون بودن، اصلا خوشحال به نظر نمیرسید و قیافش جوری بود که انگار داره به زور اونا رو تحمل میکنه.
با خودم گفتم چرا ما آدما توی این دوره اینقدر کم صبر شدیم و یا باید یک چیز وفقِ مرادمون باشه تا بپذیریمش و اگه نبود از زندگیمون حذفش میکنیم و یا مثلِ همین دوستم مجبور میشیم و به اجباراونا رو تحمل میکنیم تا حدی که یک نفر از صد فرسنگی میفهمه با هم مشکل داریم.
چرا شرایط رو وفقِ مرادمون نمیکنیم؟!
چه جوری؟
اینجوری که اگه مثلا همسرِ یک نفر بی محبته یا محبتِ لفظی نداره، ما با مهربونی ازش بخواییم که بهمون محبت کنه یا اینقدر خودمون بهش محبت کنیم تا بلاخره بعد از هشت سال یا کمتر یا بیشتر یاد بگیره.
اگه یک آقایی ، خانمش خوب آشپزی نمیکنه، چرا هر روز دعوا می کنه؟ این مشکل راهکارش اینه که دو بار ، سه بار ،بیست بار از غذای بدش تعریف کنه و به به و چه چه کنه بلاخره بعد از شش سال دست پختِ خانمش خوب میشه.
اگه نوجوونی داری که خیلی چموشه ، به حرفت گوش نمیده، راهکارش اینه که بهش محبت کنی، بزرگ ببینیش و بهش احترام بذاری و تا جای ممکن باهاش درگیر نشی، مگه به ندرت.
اگه کسی بهت زنگ نمیزنه و حالتو نمیپرسه، تو زنگ بزن ، بلاخره اون طرفم بعد از گذشتِ ده سال یاد میگیره بهت زنگ بزنه.
از این مثالا زیاده فقط باید یاد بگیریم منتظر نباشیم شرایط خودش تغییر کنه ، بلکه ما باید تغییرش بدیم، البته سخته و به صبر نیاز داره .
یکی از دوستام ۱۵ سال از زندگیش میگذشت ، یک بار ازش پرسیدم از زندگیت راضی هستی؟
گفت : آره من زندگیمو ساختم، فکر میکنی چرا موهام سفید شده ، موهامو توی ساختنِ زندگیم سفید کردم!
و یک عزیزِ دیگه گفتند با نباید مصرف کننده ی محض باشیم، خودمون باید تولید کنیم، هم پول تولید کنیم، هم محبت،هم آرامش و ....