
دوستان! من دیروز به یک نکته رسیدم و همچنین یک جمله ای از یک نفر شنیدم که خیلی برام قشنگ بود و امید بهم داد.
دیروز من و دوتا پسرای عزیزم رفتیم که خرید کنیم، می خواستم براشون کلاه بخرم ، رفتیم تو یک مغازه و کلاه ها رو دیدم و یک مدلشو پسندیدم و از همون مدل براشون خریدم.
( تا اینجا ی قضیه اتفاقِ خاصی نیفتاد.) وقتی میخواستم پولو حساب کنم، پسرِ بزرگم گفت: من دستکشم می خوام.
بهش گفتم : باشه بذار بریم خونه ، شب میایم میخریم، الان همه ی پولمو چیزی خریدم، پول همرام نیست.
اونم یکم نق نق کرد و بلاخره قبول کرد و خودش به مغازه دار گفت که اون دستکشو براش نگه داره و مغازه دار هم قبول کرد.
کلاه ها رو هم خریدمو اومدیم خونه، شب که شد و همسرم اومد ، بهش گفتم بچه ها دستکش می خوان، حالا که بیرون میریم ، بریم دستکشم بخریم.( من سعی می کنم به بچه هام یا قول ندم یا اگه میدم عمل کنم ، چون اینجوری انسانیت براشون زیرِ سوال نمیره.)
خلاصه رفتیم بیرونو توی راه که بودیم ، باز یک فکرِ دیگه اومد توی ذهنم، گفتم : خب اگه همه چی براشون بخرم ، دیگه اینا طعمِ سختی و طعمِ نا خوشی رو نمیچشن و همیشه توقع دارن انتظاراشون براورده بشه.
بعدش باز به خودم گفتم: ببین اگه انتظارشونو برآورده نکنی ، چه مدلِ ذهنی توی اونا به وجود میاری؟ این مدل که دنیا جای سختی کشیدنه، ما هر کار کنیم به خواسته هامون نمیرسیم و آدم ها بد قول هستند.
ولی اگه نیازشونو برآورده کنم این مدلِ ذهنی توی اونا به وجود میاد که: ما هر چی بخواییم میتونیم به دست بیاریم، چقدر همه مهربون هستند،چقدر ما مهم هستیم که نیازامون برآورده میشه و همه خوش قول هستند.
خب من بینِ این دوتا راه ، راهِ دومو انتخاب کردم ، با خودم گفتم این راه درسته.
ولی بعد چند لحظه باز با خودم گفتم : خب اینا در صورتِ راه دوم این مدلِ ذهنی هم توشون به وجود میاد که: ما هر چی بخواییم به دست میاریم و یک جور توقعِ بیجا پیدا کردنه، و یک کالیبره ی اشتباهِِ، چون توی واقعیت و زندگی روز مره خیلی اینجوری نیست که هر چی بخوای به دست بیاری.
ولی باز با خودم گفتم: خب حرفت درست ، ولی بذار بچه هات ذهنِ ثروت مندی داشته باشن، و بعد توی مراحلِ زندگی بهشون انتخاب کردن رو یاد بده،
یعنی به جای اینکه من از همون اول اینا رو ناکام بار بیارم و تفکری توی اینا به وجود بیارم که دنیا جای ناکامی هست و تو به خواسته هات نمیرسی،
این طرزِ فکر رو به وجود بیارم که: دنیا جای خوبیه، تو ثروت مند هستی ، تو مهم هستی ،تو به هر چیز که بخوای میرسی، ولی یادت باشه که چیزایی که توی دنیا وجود دارن و تو دوسشون داری ، زیادن و تو باید بینِ اونا انتخاب کنی،
تو مهمی و قدرتِ انتخاب داری، تو موجودی مجبور نیستی که در همه حال هر شرایطی رو بخوای قبول کنی، تو قدرت مندی و میتونی با این قدرتت ، انتخاب کنی.
خلاصه با این فکر ، رفتیم و دستکشا رو خریدیم.
اون چیزِ مهم که بهش رسیدم مطلبِ بالایی بود ، و اون صحبتی که شنیدم رو الان میگن:
وقتی رفتم توی مغازه ، و گفتم : دستکشا رو میخوام، (چون ظهر پسرم بهش گفت برامون نگه دارشون.)
فروشنده بهم گفت:
شما اولین کسایی هستید که قول میدید و میاید، ممنون.
این جمله مثلِ یک مدالِ طلا بود که توی گردنم انداختند و خیلی خوشحال شدم از حرفش.