حال خوب.

ادامه ی داستان:

ببین مهتاب، تو برای اونا مزاحمی، وقتی میری خونه ی پدرت، نامادریت نارحته، وقتی میری خونه ی مامانت، ناپدریت نارحته، پدر و مادرتم که به فکر زندگیشونن که خراب نشه و تو رو مزاحم میدونن، پس چرا، نمیفهمی و قید اونا رو نمیزنی؟

اشکاش دراومد و بهم گفت: فاطمه یعنی دوستم ندارن؟

_ نمیدونم دوستت دارن یا نه ولی الان اونا زندگی خودشونو انتخاب کردن، اونا میخوان زندگیشونو بسازن، ولی تو این وسط اینو نمیفهمی و خودتم دنبال زندگیت نمیری.

+ فاطمه دوست دارم ازشون انتقام بگیرم، دوست دارم برای خودم کسی بشم، بعد اونا بیان ازم التماس کنن ولی من یه تُف بندازم توی صورتشونو برم.

_ مهتاب! این چه حرفیه میزنی تو، انتقام و ولش کن، تو الان فقط باید به فکرِ خودت باشی، تو الان باید خوب درس بخونی و اصلا اونا و فراموش کنی، البته باید ببخششون چون اونا دست خودشون نیست، ببخش ولی دیگه فعلا سراغشون نرو، تو میتونی دوستشون نداشته باشی و ببخشیشون و هر وقت خواستند با تو ارتباط داشته باشن تو هم قبول کن ولی دوستشون نداشته باش و بهشون اعتماد نکن، مثلِ یک آشنا یا دوستِ دور باشن برات.

ادامه دارد??