بپذیر.

چند هفته پیش با پسرم نشسته بودیم و باب اسفنجی نگاه میکردیم.

رسیدیم به قسمتی که یک کِرم از دستِ یک صدفِ وحشی فرار کرد و برای اینکه برای همیشه از صدف در امان باشه، اومد توی بدنِ باب اسفنجی.

باب اسفنجی فکر میکرد کِرمِِ که اسمش "خارشقلک" بود چند ساعت توی بدنش میمونه و میره برای همین اجازه داد چند ساعتی توی حفره های بدنش بمونه، ولی خارشقلک نه تنها نرفت بلکه کلی از دوستاشم خبر کرد که یک خونه ی فوق العاده پیدا کرده و ازشون خواست اونا هم بیان توی خونه ی اون.

باب اسفنجی در حالی که توی بدنش پُر بود از کِرم، رفت سرِ کار، ولی رئیسش_آقای خرچنگ_ وقتی دید، بدنِ باب اسفنجی پر از کرمه، بهش گفت: دیگه اینجا نیا، چون مشتری ها اگه بفهمن تو با دستای کرمی داری غذا درست میکنی، میذارن میرن و من بدبخت میشم.

باب اسفنجی به ناچار از رستوران اومد بیرون، یکی از دوستای کوچیکشو دید و اون دوستش خواست بهش کمک کنه ولی کرم ها نذاشتند اون کوچولو کاری کنه و اونا رو بیرون کنه.

باب اسفنجی رفت پیش یکی دیگه از دوستاش ولی دوستش ازش فرار کرد، چون کرم ها اومده بودند دور چشم و دهنِ باب اسفنجی و دوستش فکر کرد که یک هیولا در قالبِ باب اسفنجی اومده پیشش.

پیش یکی دیگه رفت ولی اونم ازش فرار کرد.

حلزون هم که توی خونه ی باب اسفنجی بود، در و پنجره رو با چوب بسته بود تا باب اسفنجی نتونه بره توی خونه.

خلاصه باب اسفنجی که خسته شده بود و دیگه جایی نداشت که بره، جلوی خونشون نشست و به خودش نگاه کرد، دید پر از کرمه.

بعد یک لبخند زد و گفت : باشه از این به بعد من با این کرم ها زندگی میکنم، ولی از این به بعد به من بگید، باب اسفنجیِِ کِرم شلواری.

و خودش شروع کرد به خندیدن،بلند بلند میخندید، خیلی خندید، وقتی داشت میخندید میلرزید و کرم ها از این لرزش اذیت شدند برای همین همشون از بدن باب اسفنجی اومدند بیرون و برای همیشه رفتند.

به نظرم پذیرش یکی از بهترین روش ها برای آسایشه، چون یا همین طور که دیدید کرم های مزاحم ( هر چیزی که شما رو اذیت میکنه، از دوست گرفته تا ...) میذارن و خودشون میرن، یا حداقل شما با پذیرفتن اون ها دیگه اذیت نمیشید و آرامش پیدا میکنید.

خنده و پذیرفتن دوتا از قدرتمند ترین کپسول های ضد افسردگی و نا امیدی و آرامش هست؛ بهش فکر کنید.?