
من یک مشکلِ شناختی داشتم، مشکلم این بود که خیلی به ظاهرِ آدما توجه میکردم، مثلا اگه یک نفر پیدا میشد که ظاهرش اون جوری که من می خوام نبود، دیگه من کلا این آدمو حذف میکردم ، گرچه که خیلی حرف های دقیقی میزد.
و برعکس ، اگه یک نفر معیارهای منو داشت ، اگرچه خیلی عمیق نبود ولی من عاشقش میشدم .
یادمه یک معلمِ دبیرستانم خیلی آدمِ خوبی بود همه ی بچه ها ازش تعریف میکردن ولی چون ظاهرش و بعضی از رفتاراش با معیارهای من یکی نبود، دوستش نداشتم و خیلی به درسشم و حرفای حاشیه ی درساش توجه نمی کردم.
برعکس یکی دیگه از معلمام با اینکه خیلی خشک بود و توجه ای هم به من و بقیه نداشت ولی من عاشقش بودم، تا حدی که شبایی که فرداش با ایشون کلاس داشتم خوابم نمیبرد.
کاری ندارم که چرا این ضعفِ دیدگاه توی من به وجود اومد ، چون فایده ای نداره، ولی متاسفانه این تفکر تا همین یک هفته پیش با من بود، ولی یک اتفاق افتاد که یکم الان دارم این طرزِ فکرو میبوسمشو میذارمش کنار.
قضیه از این قرار بود که یک بنده خدایی که خیلی برام با ارزش بود، و مطمئنا ظاهرشونم روی دیدگاهم نسبت به ایشون اثر داشت، یک عکسی از خودشون منتشر کردند که خیلی ضایع بود.
من می خواستم اول ازشون بدم بیاد و نظرم دربارشون عوض بشه ، که یکدفعه با خودم گفتم ببین فاطمه این آدم همون آدمِ قبله همون که دوستش داشتی، پس اینقدر کوچیک نباش که با یک عکس، نظرت نسبت به کلِ شخصیتِ ایشون عوض بشه.
نتیجه ی این اتفاق این شد که:
به ظاهرِ بقیه توجه نکنیم و به عمقِ مطلبی که میگه توجه کنیم.
اگه دوست داشتید بقیه مطالبمو توی تلگرام دنبال کنید.