سرم را تکیه گاه قرار میدهم
با میل اعماق ذهنم شروع میکنم به بافتن رویاهایی دور و دراز
حقیقی و پوچ
تلخ و شیرین
پلکهایم روی یکدیگر افتادند، قطره اشکی از چشمانم رها شد،
روی گونهام سر خورد و
و راه گلویی که در آن ســـدی بنام بغض ایجاد شده بود را در پیش گرفت.
زندگی در اعماق ذهنم ساخته بودم که هیچکس از حقیقی بودن خودش در داستان رویایی من خبری نداشت...
فکر میکنم، خاطرات را در هاون مغزم میکوبم و به شروعی جدید فکرمیکنم
اما لحظاتی در خاطرات، خورد نمیشوند
تکرار شدنی نیستند، فراموش شدنی نیستند و تا عمرداریم بر کاغذ ذهن حکشدهاند.
عطر آشنایی که به مشامم میرسد ذهنم شروع به تکرار خاطراتی میکند که سعی در فراموش کردن آنها داشتم.
نگاه میکنم به دوردستها
آدمی با رویابافتن و زندگی در خاطرات زنده است وگرنه تاالان همه در گورهایی بنام زندگی دفن شده بودیم، بی آنکه خبر داشته باشیم در آیندهای نه چندان دور وجود داریم...
#آرام