
زندگی مثل یه قطار می مونه. با بعضی از آدما از ایستگاه اول هم مسیر می شی. بعضی هاشون ایستگاه اول و دوم قطار رو ترک می کنن و خیلی زود به خاطره ها می پیوندن اما قطار بی وقفه به راهش ادامه می ده و در ایستگاه های بعدی توقف می کنه. آدمای جدیدی همسفرت می شن. بعضی هاشون تفاوت زیادی با تو دارن. توجهی بهشون نمی کنی و سرگرم کار خودت می شی اما مسافری بیگانه کنارت می شینه و با کلامی گرم سر صحبت رو باز می کنه. خیلی زود صحبت تون گل می کنه. انگار سال هاست اونو می شناسی. احساس نزدیکی عجیبی با اون پیدا می کنی، نزدیک ترین مخاطب زندگیت می شه.
قطار در ایستگاهی توقف می کنه که باید مسافرها خط شون را عوض کنن. همسفرات به سرعت قطار را ترک می کنن.غریبه دوست داشتنی ات هم برای رسیدن به قطار بعدی به سرعت از جا بلند می شه و با یک خداحافظی ناگهانی تو را ترک می کنه. گیج و منگ به رفتنش چشم می دوزی و با هجوم مسافرای جدید، تنها تصویری محو از او به جا می مونه.
قطار درنگ نمی کنه بازهم به راهش ادامه می ده. جای خالی اونو کنارت احساس می کنی اما مسافری وراج جای اونو اشغال می کنه. با کلافگی از جات بلند می شی و به دورترین کنج واگن می ری. با چشمانی باز به خواب فرو می ری و به انتهای مسیر فکر می کنی. خیلی زود به خودت می آیی و دلسردی را کنار می گذاری. قطار توقف می کنه. چشم به ایستگاه می دوزی تا شاید همسفری جدیدی از راه برسه. مسافری پیاده یا سوار نمی شه. قطار دوباره به راهش ادامه می ده، غرق در اوهام خودت هستی که مسافری آشنا کنارت می شینه و باهات همکلام می شه. از صحبت کردن با او لذت می بری و به این فکر می کنی چرا در تمام طول مسیر کمتر توجهی به اون داشتی! یکباره نقش پر رنگی تو ذهنت پیدا می کنه. غافل از اینکه اونم با هدفی معین وارد زندگیت شده و در مقصدی معلوم قصد ترک قطار رو داره. هرچند این چرخه تکرار می شه اما تجربه کسب می کنی و متوجه می شی، هر کدوم از آدما با هدف خاصی وارد زندگیت میشن و وقتی به مقصودشون رسیدن، توی ایستگاه مورد نظرشون پیاده میشن و تو رو ترک می کنن. یاد می گیری با مسایل سخت زندگی ات چطوری کنار بیای تا در نهایت با کوله باری از خرد و اندیشه به مقصد پایانی برسی اما همین آدما باعث می شن مسیر زندگی و خط فکری ات عوض بشه. زندگیت معنا و رنگ دیگه ای پیدا کنه و انگیزه های تازه ای برای ادامه مسیر پیدا کنی. پس تصمیم می گیری مسیر سرنوشتت را عوض کنی. قطار رو ترک می کنی و تغییر مسیر می دهی. آدمای جدید ترسی رو به دلت راه می دن اما مصمم تر از همیشه به انتظار قطار می مونی. قطار با تاخیر وارد ایستگاه می شه. اونجور که پیش بینی کرده بودی کارها پیش نمی ره اما دلسرد نمی شی و همراه مسافرای جدید وارد واگن می شی تا سرنوشتی نو و جدید برای خودت بسازی.
نویسنده: فرزانه صدقی