ویرگول
ورودثبت نام
فرزانه صدقی
فرزانه صدقینویسنده و خبرنگار
فرزانه صدقی
فرزانه صدقی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

فردا هم روز دیگری است/ دلنوشته

گاهی اوقات وقتی پی در پی رنجی را متحمل می شویم و در تنگنای عجیبی گرفتار هستیم، دلمان سخت از کار دنیا می گیرد. ملول از غم و جور روزگار، در پی چاره ای می اندیشیم اما به درستی نمی دانیم چاره کارمان چیست و به کجا باید پناه ببریم. مدام با خود می اندیشیم که این نمایش دردآور زندگی کی تمام خواهد شد؟ آیا راهی برای رهایی از این درد وجود دارد؟ دردی که گاهی عاجز از بازگویی آن به دیگران هستیم.

گاهی جنس بعضی از دردها خاصند؛ دردهایی که هیچ کس واقف به عمق آن نیست و روح مان را در انزوا مانند خوره می خورد اما باید برای در امان ماندن از گزند زخم زبان دیگران لب فرو ببندیم و سفره دلمان را پیش کسی باز نکنیم.

دردهایی که بازگویی شان بعدها برایمان دردسرساز می شود و مانند داغی ننگین بر پیشانی مان می خورد. پس به ناچار این درد ما را به سکوت وا می دارد و ترجیح می دهیم تنها با دل دیوانه خودمان سخن بگوییم تا مبادا مورد قضاوت نادرست دیگران قرار بگیریم.

هنر بزرگی می خواهد در چنین شرایطی که احساس غم و اندوه از درون خفه مان می کند، اشک هایمان را پشت لبخندی سرد پنهان کنیم و اما پیدا کردن راهی برای رهایی از این اندوه هنری بزرگتر می خواهد تا بتوانیم بار دیگر رنج هایمان را تاب بیاوریم و در آزمون سخت زندگی سربلند بیرون بیاییم.

در چنین شرایطی تنها امیدی ناچیز یا یک دلگرمی کوچک می تواند ما را به این دنیا دل بسته سازد.

بدترین اتفاق زندگی ناامیدی است؛ ناامیدی ریشه زندگانی مان را می خشکاند. پس باید با ناملایمت های زندگی بجنگیم و روزنه‌ای از امید پیدا کنیم.

یکی از راه های رهایی از هجوم افکار یاس آور، پناه بردن به دامان طبیعت است؛ آهنگ دلنواز طبیعت معجزه می کند و روح انسان را جلا می دهد و زندگی دوباره ای به کالبد وجود آدمی می دمد.

آری در روزهایی که مرگ روحی بر انسان عارض می شود و افکار یاس و ناامیدی همه جا سایه می افکند باید برای خلاصی از هرج و مرج های ذهنی مان بار سفر را ببندیم و در آفتابی فرحناک، دور از هیاهوی های ذهنی مان در گوشه ای دنج، زیر درختی بنشینیم و بی خیال از بازی های پنهان روزگار، تنها به نغمه سرایی دلنشین پرندگان، صدای موسیقی آب، سرود زیبایی باد و ساز دلنواز باران گوش جان بسپاریم و نظاره گر آسمان نیلگون، پرواز پروانه ها، رقص گل ها و نوازش نسیم به روی چمن زارها باشیم. چراکه هیچ غمی ماندگار نیست و تمام ناملایمت های زندگی در حال گذارند. آری باید صبوری کرد و گل اندوه را چید. فردا هم روز دیگری است.

نوشته شده توسط: فرزانه صدقی

دلنوشتهزندگیامیدواری
۱
۰
فرزانه صدقی
فرزانه صدقی
نویسنده و خبرنگار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید