ویرگول
ورودثبت نام
فرزانه صدقی
فرزانه صدقینویسنده و خبرنگار
فرزانه صدقی
فرزانه صدقی
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

ساز ناکوک زندگی/ داستانک

رنگ آسمان پریده بود. پرندگان به دیاری دیگر کوچ کرده و درختان عریان از هر سو سر درهم کشیده بودند.

همه جا سوت و کور بود. جز صوت زمخت کلاغی سمج که روی شاخه درختی جا خوش کرده بود، صدای دیگری به گوش نمی رسید.

در فاصله ای نه چندان دور جوانی اندوهگین، سر در گریبان به تنه درختی کهنسال تکیه داده بود و به غروب آرزوهای خود می اندیشید. انگار در دلش چیزی در حال فروپاشی و سقوط بود. هزار جور فکر و خیال پریشان در ذهنش می چرخید.

درخت پیر به اندوه بیهوده جوان و روزگار خود سخت خندید. نمی دانست امسال هم از سرمای این زمستان جان سالم به در می برد یا نه. نمی دانست بار دیگر از نسیم بهاری و نغمه سرای بلبلان مست خواهد شد یا نه اما خوب می دانست که هیچ اندوهی برای همیشه ماندگار نیست، غم رخت بر می بندد و امید بار دیگر زاده می شود. خوب می دانست هر خزانی، بهاری و هر غروبی، طلوعی به همراه دارد.

درخت خردمند و روزگار دیده با خود اندیشید که اگر اینک جوان هم تجربه او را داشت و می دانست که فرصت های زندگی بی رحمانه کوتاه اند و لحظه ها به سرعت از یکدیگر سبقت می گیرند، دیگر دقایق ارزشمند زندگی اش را به زهر هر غم و اندوهی تلخ نمی کرد.

شاید اگر می دانست که باید ساز زندگی اش را با زیر و بم آهنگ روزگار کوک کند، هیچ غصه ای به دلش راه نمی داد و نسخه زندگی اش را با حزن و اندوه نمی پیچید و در مقابل ناملایمت های زندگی سر فرود نمی آورد و با وزش هر باد و طوفانی از پا در نمی افتاد.

کاش می توانست با او سخن بگوید اما نه او زبانی برای سخن گفتن داشت و نه جوان گوشی برای شنیدن.

نویسنده: فرزانه صدقی

داستان کوتاهزندگیداستانک
۲
۲
فرزانه صدقی
فرزانه صدقی
نویسنده و خبرنگار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید