برق زدن برگ های تکدرخت حیاط، با همکاری خورشید. عبورِ نا تراز پروانه، انگاری بی هدف. حرف های منقطع و بی مقدمه کبوتر ها باهم، شاید. صدای خراشیده موتورگازی که این بار، مسیرش از کوچه ما رد شده. پنجره؛ لک دار، ولی هنوز شفاف. دیوار؛ زرد روشن، خورشیدرنگ. سقف؛ گچ بری های قدمت دار و خاطره ساز. چراغ؛ تنها شاهدِ روشنِ گریه های شبهنگام. کتابخانه؛ همجواری قصه های ساکت. قاب عکس؛ حمل کننده لبخند کودکی گم شده، در زمان. گلدان های رنگیِ برگ های سبز؛ نقطه های پر امید و نجات دهنده. قلم؛ خاک گرفته و جوهر خشک. کاغذ؛ وسط کمد، زیر چندین خرت و پرت، گم. من؛ فقط گاهی در آینه پیدا. من؛ نقطهویرگول. من؟ علامت سوال.
نمی دانم.
تنها جمله ای که با یقین می گویم همین است.
پینوشت: نمی دانم چی شد که باز نوشتم. خب، دروغ چرا خیلی وقت است از کلمه ها دور دور دورم. ولی مثل قاب عکسی از چیز های دور و گذشته، به گمانم گاهی باید چند حرفی کلمه به جا گذاشت، هرچقدر هم که کج و کوله و بی مقدمه باشد. از کبوتر هایی که بی مقدمه و بی هدف با هیچکس های کوچه حرف می زنند، خوشم می آید. اگر رنگ بال هایشان سپید هم باشد که چه بهتر.